Αγαπητέ μου ψυχολόγε, νιώθω πολύ άσχημα. Βέβαια, να μου πεις, κάποιος πάει στον ψυχολόγο όταν νιώθει κάτι ανησυχητικά διαφορετικό να υποφώσκει μέσα του, αλλά το προσπερνάω.
Ε ναι. Είχαν έρθει κάτι φίλοι μου. Θα μου πείτε, αυτό είναι καλό. Ναι, είχαν έρθει για μία ηχογράφηση. Εξαίσια, θα μου απαντήσετε. Ναι, όμως βλέπετε, εκτός του ότι δεν είχαν γράψει τα λόγια (και έπρεπε να ξοδέψουμε αρκετές ώρες μέχρι να τα βρούμε), εκτός του ότι, τι γλυκιά έκπληξη, εγώ έκανα τις αναγνώσεις (που σιχαίνομαι να ακούω τον εαυτό μου να μιλάει, με αυτό το απαίσιο σίγμα), εκτός του ότι έπρεπε μετά να κάτσω να κάνω επεξεργασία (γιατί το θέλανε σαν ραδιοφωνική εκπομπή) και εκτός του ότι έπρεπε να γράψω και το σήμα της εκπομπής (γιατί κάθε εκπομπή που σέβεται τον εαυτό της έχει σήμα), η όλη υπόθεση, από εκεί που ήτανε μία-δύο ώρες απλής ηχογράφησης, κατέληξε σε έξι ώρες δουλειάς και κούρασης – και χωρίς να βάλω ευρώ στην τσέπη μου. Θα μου πείτε, φίλοι μου είναι, και είναι και μία παράσταση που θα χαρώ να πάω να την δω, και να δω το έργο των φίλων μου και μπλα μπλα μπλα.
Προφανώς, και τα λεφτά δεν έχουν να κάνουν – ναι, γνωρίζω ότι πρόκειται για άλλη μία περίπτωση όπου είσαι σκατά και προσπαθείς να ρίξεις το ανάθεμα σε κάτι ή κάποιον. Γιατί ακόμα και άμα είχα τα λεφτά, αυτό δεν θα αναιρούσε το ότι από τις εννέα και μισή που τελείωσε η όλη ιστορία, μέχρι τώρα, στις μία μετά τα μεσάνυχτα, κάθομαι στο σπίτι μου εγκλωβισμένος, μπροστά από μία οθόνη και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχική μου ισορροπία, βλέποντας αστεία επεισόδια από μία σειρά που κατέβασα πρόσφατα.
Μα καλά, δεν έχεις φίλους, θα με ρωτήσετε. Ναι, έχω, πώς δεν έχω. Βλέπετε, από τις πέντε το απόγευμα, μέχρι και πριν από λίγο, είχανε πάει στο Αλλού fun park και ξεσελώνανε τόσες ώρες. Και γιατί δεν πήγα και εγώ; Μα δεν τα μπορώ τα λούνα παρκ, με φοβίζουνε. Και όσο και να ‘ναι, δεν έχω λεφτά για να ξοδέψω σε κάτι που, πιο πολύ ταραχή θα μου προσφέρει, παρά απόλαυση.
Μα δεν έχω και σχέση, θα με ρωτήσετε. Αφήστε το, σας παρακαλώ, αυτό θέλει ξεχωριστή συνεδρία από μόνο του – για να μην πω ολόκληρη σεζόν από συνεδρίες.
Να ‘μαι λοιπόν, άλλη μια φορά, μέσα στους τέσσερις τοίχους, παλεύοντας με τα δαιμόνιά μου. Ποιος φταίει; Ποιος φταίει;
Πρώτα απ’ όλα, φταίω εγώ, ακόμα και εάν ακούγεται αρκετά σκορπίσιο. Φταίω εγώ, που δεν είχα το σθένος να τους πω ότι δεν διατίθεμαι να κάτσω τόσες ώρες για μία ηχογράφηση. Φταίω εγώ, που δεν είμαι «άντρας» αρκετά, για να πηγαίνω σε εφιαλτικά μηχανήματα βασανιστηρίων, που σε πετάνε από ‘δω και από ‘κει, σου προκαλούν ιλίγγους, σου τρελαίνουνε τον οργανισμό σου από τις πολλή αδρεναλίνη – και κυρίως, δεν είμαι αρκετά τσόλι για να τα γουστάρω όλα αυτά τα φρικαλέα: συγγνώμη, είμαι ευαίσθητος άνθρωπος, που αποζητά την ηρεμία και την λογική. Ίσως και να φταίω, που δεν έχω δεκάδες παρεών, για να έχω εναλλακτικές, και να κάνω αυτό το άσχημο «ανοίγω την λίστα και ξεκινάω», ούτως ώστε να βρεθεί κάποιος και για απόψε.
Αλλά, όχι, φταίνε και οι άλλοι, και εδώ να με συγχωρείτε, αλλά θα το πω, παρ’ όλο που ξέρω ότι το διαβάζουνε το μπλόγκ μου. Φταίνε οι μεν, για το ότι ούτε τα κείμενα είχανε γράψει, ούτε μου είχανε πει ότι εγώ θα τα διάβαζα, ούτε το ότι θέλανε την επεξεργασία και το σήμα και το όλο αυτό concept. Και φταίνε και οι δε, γιατί με πρόδωσαν – βαριά κουβέντα; Ε, να την πω, να βγει από μέσα μου, και μετά ας κάτσω να το λογικοποιήσω.
Θα μου πεις, νέα παιδιά είναι όλοι τους. Η οργάνωση και η φροντίδα, είναι κάτι που ο άνθρωπος αποκτά με την εμπειρία – και είναι η πρώτη τους παράσταση. Θα μου πεις, εγώ ούτε εμπειρία έχω ούτε τίποτα, αλλά και πάλι είμαι πάντα εντάξει. Οι δε άλλοι, γιατί να στερηθούν το ξεσάλωμα για την πάρτι ενός ξενέρωτου; Στην τελική, όλοι ανόητοι σαν και μένα είναι, να τρέχουνε πίσω από τους φίλους τους, επειδή στερήθηκαν στα παιδικά τους χρόνια την φιλία και έχουνε βάλει τις παρέες πάνω απ’ όλα; Όχι βέβαια. Και καλά κάνουνε.
Αφήστε τα, αγαπητέ μου ψυχολόγε, και δεν ξέρω από πού να πιαστώ. Ίσως να είναι αυτό το σύνδρομο «έχω άδικο, αλλά δεν μπορώ να το δεχτώ». Ή ίσως είναι το σύνδρομο «φταίνε οι άλλοι, αλλά δεν θέλω να γίνομαι κακός, γιατί κάτι τέτοιο θα με απελευθέρωνε από την ευθύνη, και αυτό είναι κάτι που κάνουνε μόνο οι μη έχοντες αυτογνωσία». Ή, από την άλλη, μπορεί να είναι το σύνδρομο «δεν φταίει κανείς, απλά έτσι είναι η ζωή». Είναι αυτό το «θέλω να γκρινιάξω, θέλω να τσαντιστώ, θέλω να μισήσω, θέλω να τσακωθώ, αλλά η ευαισθησία μου και η λογική μου δεν με αφήνουνε».
Γιατί στην τελική, ποιους να βρίσω; Τους μεν, που δέχθηκα να τους βοηθήσω στα πρώτα τους βήματα, και να τους πληγώσω (και, με την ψυχρή και συμφεροντολογική λογική, να στερηθώ δυνατοτήτων για μέλλουσα συνεργασία μαζί τους), ή τους δε, που θα φανώ υπέρτατα εγωιστής, εγωκεντρικός και ζηλιάρης, μόνο και μόνο επειδή ήθελα να κλέψω λίγη από την χαρά τους (και, πάλι με την ψυχρή και συμφεροντολογική λογική, να στερηθώ της παρέας τους και άντε πάλι ψάχνε φίλους);
Ψυχολόγε μου, κάντε κάτι. Πάλι αυτά τα αισθήματα οργής, απελπισίας, μίσους, καταστροφής και αγανάκτησης αρχίζουν να με κατακλύζουν. Πάλι αυτό το παλιό «θέλω να τα σπάσω όλα, να τα κάνω όλα λίμπα και να αρχίσω να ρίχνω μπουνίδια στους ανθρώπους». Κάθε φορά η ίδια ιστορία και έχει κουράσει πλέον το νευρικό μου σύστημα. Ζητάω πολλά; Τι περισσότερο μπορώ να ζητήσω από τα πλέον φυσιολογικά, απλά και αυτονόητα που απολαμβάνει ένα άτομο στην ηλικία μου – μία ηλικία που συνεχώς αυξάνει, ενώ η απορία μένει πάντα η ίδια.
Λες για αυτό όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή καταλήγουν σε σκοτεινά electro-club, να σνιφάρουνε κόκες και mdma και να χτυπιούνται από την ένταση; Γιατί εγώ προσωπικά, με όλα αυτά που έχω μαζέψει μια ζωή, μπορώ να το γκρεμίσω το club μόνος μου και χωρίς ουσίες. Να σας πω την αλήθεια, πλάκα πλάκα, καμιά φορά το σκέφτομαι να τα παρατήσω όλα, και να πάω να γίνω σαν κάτι παρακμιακούς ανθρώπους, που σπάνε αυτοκίνητα και βιτρίνες, που χτυπιούνται ανόητα μεταξύ τους – σίγουρα θα με απάλλασσε από τόσα νεύρα.
Τέλος πάντων, αρκετά τράβηξε αυτή η επιστολή, και δεν έχει και νόημα (πέραν του να τα διαβάσω εγώ ο ίδιος). Με όλα αυτά, άραγε θα μπορέσω να κοιμηθώ απόψε; Από την μία, το σώμα μου είναι κουρασμένο, ο εγκέφαλός μου υπολειτουργεί, αλλά οι μυς μου είναι τσίτα (γαμώ το, πάλι αυτοί οι σπασμοί) και η καρδιά μου είναι πληγωμένη – πώς θα μπορέσω να ηρεμίσω και να αφεθώ στ χέρια του Μορφέα; Πάει και τόσος καιρός, να μου πεις, ένας χρόνος και, που έχω να το κάνω αυτό, θα το ‘χω ξεχάσει πλέον. Έτσι, τσιγάρα, ξενύχτια, ανορεξία: τιμώρησε τον εαυτό σου, Θοδωρή, και γύρνα πίσω όλη αυτήν την ενέργεια που θα ‘πρεπε να ξεχύνεται γύρω σου.
Ακόμα ελπίζω, όμως. Τι στο διάολο, ήδη η ζωή μου αρχίζει να στρώνει (αν εξαιρέσεις αρκετά πράγματα) και κάποια στιγμή θα γίνει έτσι όπως την θέλω: με φίλους, με παρέες, με λεφτά για να βγαίνω, με εξέλιξη, με έρωτα, με ηρεμία, με ύπνο. Τι σκατά, τόσα πολλά ζητάω πια;
Με αγάπη και εκτίμηση,
Θοδωρής.
