Νεα, σκεψεις και διαφορα

Και έγινε ό,τι έγινε, σκοτώθηκε το παιδί (δικαίως, άδικα, δεν ξέρω, δεν ήμουν εκεί και όσοι ήταν εκεί σίγουρα δεν δίνουν αντικειμενικές αναφορές για να γνωρίσουμε), έγιναν φασαρίες, γίνονται φασαρίες, φωτιές, καταστροφές, πορείες, δακρυγόνα και τέτοιες ιστορίες. Μπορεί να ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, σίγουρα αποτελεί έκφραση της αγανάκτησης του κόσμου, προς ένα γενικότερο και ίσως κάπως αόριστο σύστημα αξιών και πρακτικών – ανύπαρκτη παιδία, ανύπαρκτο σύστημα υγείας, ανύπαρκτη ασφάλιση και κοινωνική πρόνοια, υπαρκτή ανεργία και εκμετάλλευση, εικονική δημοκρατία, άδικη δικαιοσύνη και όλα τα σχετικά – ή κατευθυνόμενη αντίδραση και εκμετάλλευση της αγωνίας της νεολαίας από κόμματα της «αντιπολίτευσης» (μην γελιόμαστε, όλοι την εξουσία θέλουνε). Μπορεί πάλι να είναι απλά αποτέλεσμα της αργοσχολίας των εξαρχειοτών και την καύλας της νεολαίας. Σίγουρα πάντως συμβαίνει «κάτι» εκεί έξω.

Και εμείς εδώ καθόμαστε μπροστά την τηλεόραση, μπροστά στην υπολογιστή, διαβάζουμε blogs, γράφουμε blogs, γράφουμε στο facebook και κάνουμε join σε groups, πιστεύοντας ότι κάτι θα αλλάξει έτσι, «μιλάμε» (δηλαδή γράφουμε – και πιστέψτε με, έχει τεράστια διαφορά και ανθρωπολογικό αντίκτυπο, αλλά αυτά άλλη ώρα) στο msn, ακούμε μουσική, καπνίζουμε το τσιγάρο μας και ηρεμούμε με την νικοτίνη – ή όποιο άλλο ναρκωτικό τέλος πάντων. Τρομοκρατούμαστε από τα ΜΜΕ (που αυτός είναι ο σκοπός τους σε τέτοιες κρίσεις και όχι η ενημέρωση), αποκτούμε ψευδείς εικόνες (ή υπερβολικά ειλικρινείς, δεν ξέρω) για «αυτούς» και τους «άλλους», ονομάζουμε τους μεν «ασφάλεια» τους δε «αντιεξουσιαστές», μόνο και μόνο γιατί οι πρώτοι έχουν τις ευλογίες των ισχυρών. Και, αποβλακωμένοι από την τηλεόραση, από το σινεμά, από έναν πολιτισμό της εικόνας και της απάθειας, κρατάμε εκείνη την στάση «κοιτάω την παράσταση τρώγοντας ποπ κόρν».

«Δεν βαριέσαι, άλλη μια χαζομάρα είναι και θα περάσει», λέει η μία πλευρά. «Είναι η αρχή της επανάστασης», λέει η άλλη. «Τέτοια έγιναν και στο παρελθόν και δεν οδήγησαν πουθενά – αλλά ακόμα και εάν οδήγησαν σε επανάσταση, το σύστημα επανήλθε, καθώς οι ηγέτες της απεδείχθησαν οι επόμενοι τύραννοι», λένε κάποιοι άλλοι. Για άλλους αποτελεί πηγή ιδεολογικών συζητήσεων, για άλλους πηγή για extra bonus για την ειδησεογραφική κάλυψή του συμβάντος, για άλλους εκπλήρωση του ονείρου, για άλλους φρούδες ελπίδες, για άλλους καταστροφή της περιουσίας τους, για άλλους ευκαιρία για εκμετάλλευση της μάζας. (Και για άλλους αιτία για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους – τι λόγο θα είχε να υπήρχε αστυνομία άμα δεν υπήρχαν οι «αντιστασιακοί»; Σκεφτήκατε ποτέ μήπως αυτό το δίπολο τροφοδοτείται σκόπιμα και από τις δύο πλευρές; Το θεωρό πολύ πιθανό.)

Το ίδιο έργο ξανά και ξανά. Η κυβέρνηση να επιμένει ότι όλα πάνε καλά, η «αντιπολίτευση» να προσπαθεί να κερδίσει ψήφους υποστηρίζοντας δήθεν τον λαό, τα κανάλια να μεταφέρουν δήθεν ρεαλιστικά (δηλαδή υπερφουσκωμένα) τα όσα συμβαίνουν, ο κόσμος να λέει ότι φοβάται, αλλά κάπου μέσα του η καρδιά του να ελπίζει ότι «κάτι θα αλλάξει», οι αριστεροί να οικειοποιηθούν του όποιου «κατορθώματός» τους και να θεωρούν εαυτούς ήρωες.

Και εγώ; Ε, εδώ είμαι και εγώ, γράφω αυτό το blog. Αναθεματίζοντας το μικρόβιο της σκέψης, που δεν με αφήνει να κατέβω και εγώ «εκεί κάτω». Σιχτιρίζοντας που τελικά είμαι απλά ένας χέστης βοριοπροαστειότης, τάχα μου καλλιτέχνης και ιδεαλιστής. Ανάθεμα τα 21 μου χρόνια.

Κάψτε τα όλα παιδιά. Να μην μείνει τίποτα. Και το κέντρο και τα προάστια και όλη την Αττική και όλη την Ελλάδα. Βάλτε και μια βόμβα στο τέλος να τα ισοπεδώσει όλα. Βαρέθηκα πια την ίδια ιστορία συνέχεια, κουράστηκα από τις συνεχείς επαναλήψεις, από το ίδιο έργο ξανά και ξανά.

Ή μάλλον όχι, μην κάνετε τίποτα. Δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτα. Κάθε σύστημα είναι υποχρεωμένο από την φύση του ανθρώπου να καταρρεύσει και πάλι στην ολιγαρχία. Αυτοί που θα έρθουν να μας σώσουνε, θα είναι αυτοί που θα μας εκμεταλλευτούν και πάλι.

Ουφ, απηύδησα πάλι. Τι τα θέλω και ασχολούμαι με «τα κοινά»;

Και επειδή πολλή μαυρίλα πέφτει κατά καιρούς σε αυτό εδώ το blog, αποφάσισα να γράψω τις ελάχιστες εκείνες στιγμές απόλυτης ευτυχίας – όσες θυμάμαι, δηλαδή.






Πριν τρεισήμισι χρόνια, καλοκαίρι του 2005. Παρ’ ό,τι αυτή η εποχή έμεινε στην μνήμη μου ως η «Μαύρη Περίοδος» της ζωής μου, υπήρξε μια στιγμή που ήταν πραγματικά ευτυχής: όταν πήρα τα (αρνητικά) αποτελέσματα από τις πρώτες μου εξετάσεις για μόλυνση από hiv. Ήταν η στιγμή εκείνη που πίστεψα στον Θεό (ή ό,τι άλλο τέλος πάντων υπάρχει εκεί πάνω) και τον ευχαρίστησα μέσα από την καρδιά μου. Και ναι, είχα αρκετούς λόγους.

Τρία χρόνια πριν, πρώτες μέρες του Δεκέμβρη του 2005. Μόλις είχαμε γνωριστεί με τον Θανάση. Πήγαμε μία βόλτα στην Ραφήνα και φάγαμε σουβλάκια σε ένα παγκάκι. Τίποτ’ άλλο, απλά αυτό.

Τρία χρόνια πριν, παραμονές Χριστουγέννων 2005. Ήμουν στο νοσοκομείο, ήμουν άρρωστος με κυτταρομεγαλοϊό, πλήρως εξαντλημένος. Σηκώθηκα να ανοίξω το παράθυρο, γιατί αισθανόμουνα πολλή δυσφορία. Μέσα σε μία σκοτοδίνη, λιποθύμησα. Μια στιγμή απίστευτης γαλήνης και ηρεμίας, όλα γύρω μου σβήσανε, ελάχιστες φωνές στο βάθος, στα αυτά μου να κυριαρχεί η αναπνοή μου, μόνος μου με το σκοτάδι και την συνείδησή μου. Το θεωρώ ίσως την σημαντικότερη τομή στην ζωή μου, όπου τελείωσε η Μαύρη Περίοδος και ξεκίνησα από την αρχή.

Δυόμισι και κάτι χρόνια πριν, πρώτοι μήνες του 2006. Βρεθήκαμε απρόσμενα μια παρέα φίλων και γνωστών σε ένα μικρό καφέ. Παίξαμε ταμπού, είδαμε το «Παρά Πέντε», είπαμε μαλακίες και γελάσαμε. Απ’ όλες τις στιγμές, αυτή κατέχει την πρώτη θέση. Ήταν η μόνη ίσως φορά που αισθάνθηκα τόσο πλήρης, μέσα σε μία ατμόσφαιρα ζεστασιάς, χαράς, μία ζεστή οικογένεια. Ακόμα όταν αναρωτιέμαι πώς θα ήθελα να είχαν τα πράγματα, την θυμάμαι και λέω «κάαααπως έτσι» – μία ανάμνηση που ίσως με έχει στοιχειώσει.

Δυόμισι χρόνια πριν, Άνοιξη του 2006, αν θυμάμαι καλά. Πήρα τον πρώτο βαθμό στο Ρέικι. Η αρχή μιας πνευματικής πορείας, που, αφότου κλόνισε όλη μου την φιλοσοφία, την ξαναέχτισε σε νέες βάσεις. Πολλά αδιέξοδα και απορίες λύθηκαν, οδηγώντας την σκέψη μου σε επόμενα βήματα (και άλλα αδιέξοδα και απορίες). Τέθηκαν τα θεμέλια ενός νέου τρόπου σκέψης, πιο ευέλικτου, πιο υποκειμενικού, πιο απελευθερωμένου.

Ενάμισης χρόνος πριν και κάτι, αρχές τις Άνοιξης του 2007, χωρίς να είμαι απολύτως σίγουρος. Όταν «τα βρήκαμε» με τον πατέρα μου, πάνω στο θέμα της ομοφυλοφιλίας, λέγοντάς μου ότι «το αποδέχεται, αλλά δεν συμφωνεί με αυτό». Ήταν η στιγμή εκείνη που ήρθε η πλήρης ανακούφιση, η λύση μίας τεράστιας έντασης, που διήρκισε εφτά χρόνια: από την στιγμή που τους το δήλωσα, μετά από πάρα πολλές συζητήσεις με τον πατέρα μου, πολύ ψάξιμο, προβληματισμούς και καμιά φωνή ίσως. Η στιγμή που επί τέλους ένοιωσα, σε έναν μεγάλο βαθμό, και εγώ καλά με αυτό που είμαι. Πατέρα, σ’ αγαπώ.

Ένας χρόνος πριν και κάτι. Φθινόπωρο του 2007. Μετά από ένα υπέροχο ξενύχτι, πήγα με τον Βάκχο ψηλά στον Υμηττό και είδα το ξημέρωμα πάνω από την πόλη. Μία στιγμή απόλυτης ευτυχίας, χαράς, ολοκλήρωσης. Ίσως η μόνη στιγμή που ήμουν απολύτως ευτυχισμένος με την ζωή μου. Τότε, ή λίγες μέρες μετά, έθεσα και της τέσσερις Αρχές μου, τους τέσσερις Πυλώνες που αποφάσισα από τότε και στο εξής να δομήσω την ζωή μου: Αγάπη, Αλήθεια, Ελευθερία, Δημιουργικότητα. Μία από αυτές να νιώσω να απειλείται, και αμέσως σημαίνει ο συναγερμός. Είναι οι Αρχές της ηθικής μου, το ξεκίνημα της κτίσης της ταυτότητάς μου. Και πάνω σε αυτές, δεν δέχομαι καμία αμφισβήτηση.

Τρεις μήνες πριν, τέλη Αυγούστου 2008. Disco party. Πολύς χορός, ωραία μουσική, ωραίες εποχές. Διασκεδάζοντας με μουσικές όμορφες, απλές, «αθώες», χωρίς υπερβολές, ευδιάθετες, χαρούμενες. Κρίμα που ζούμε σε μία εποχή, που συνήθως το σεξ και το καψούρεμα είναι τα μόνα που προβάλλονται από μία μουσική άγρια, επιθετική και χωρίς σεβασμό. Κρίμα που, ακόμα και στην διασκέδαση, μπήκαν κανόνες συμπεριφοράς, εμφάνισης, νοοτροπίας. Πνίγηκε ο χορός στην πόζα και τις ουσίες.






Αυτές είναι οι ευχάριστες εκείνες στιγμές που μπορώ να θυμηθώ. Σαν περίοδος, να προστεθεί και όλη η διαμονή μου στο Μουσικό της Παλλήνης, από δευτέρα γυμνασίου μέχρι και την τρίτη λυκείου – υπέροχα χρόνια. Άμα τα βγάλεις όλα αυτά, αυτό που θα μείνει είναι ως επί τω πλείστων, μαυρίλα και γκρίζο.

Ομολογώ ότι μερικές από αυτές, τις έβαλα ξεχνώντας την χαρά που μου έδωσαν. Ξεκίνησα, έχοντας υπ’ όψιν μόνο δύο, και κοίτα πόσες βγήκαν! Οκτώ! Ίσως τελικά η συγγραφή αυτού του κειμένου να έχει να με διδάξει μερικά πράγματα. Ίσως να με καλεί να ξαναθυμηθώ την ζωή μου, να ξαναγράψω την ιστορία της, να ξαναοργανώσω την μνήμη μου. Πιο γλυκά, πιο ανθρώπινα, πιο αισιόδοξα.

Θυμάμαι εδώ μια φράση που είχα διαβάσει το 1984 του G. Orwell: «όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει και το μέλλον». Ίσως ξαναχτίζοντας το παρελθόν μου, καταφέρω τελικά να ξαναφτιάξω το παρών μου. Και φέρω επί τέλους τα όνειρά μου, από την σφαίρα της επιθυμίας, στην ζωή μου.

Τύφλα να έχει ο ψυχολόγος!

Ο θάνατος πέρασε
Μαζί του και η αναγέννηση
Τώρα μένει μόνο ένα βαλς
για να θυμάσαι.

Το βαλς. Ένα ποίημά μου από τα λίγα – ναι, ερωτικό. Και όχι απλά ερωτικό: αναφέρεται σε συγκεκριμένη στιγμή, συγκεκριμένη σκηνή, συγκεκριμένα πρόσωπα, συγκεκριμένη ιστορία. Μπορεί να είναι και το μόνο που τα συνδυάζει όλα αυτά. Σίγουρα όμως είναι η πρώτη φορά που (στην κατακλείδα) αναφέρομαι σε ιστορικό συμβάν – για περισσότερες πληροφορίες, διαβάστε εδώ.

Όπως καταλαβαίνετε, με έχει πιάσει μια μοναχική διάθεση. Αυτή η φάση, που ξαφνικά βλέπεις γύρω σου φαντάσματα – σαν αχνές εικόνες από το παρελθόν. Κάθεσαι στο σαλόνι και τον/την βλέπεις να κάθεται δίπλα σου και να βλέπετε μαζί τηλεόραση. Περπατάς στον δρόμο και γυρνάς να του/της μιλήσεις, αλλά δεν είναι εκεί. Πέφτεις για ύπνο και περιμένεις εκείνο το γνώριμο χέρι να σε αγκαλιάσει. Τον/την ακούς να χτυπάει την πόρτα, αλλά είναι η αδερφή σου, που ήρθε επίσκεψη. Ακούς το μηχανάκι του/της απ’ έξω, αλλά τελικά είναι απλά ο αέρας. Βγαίνεις από την κουζίνα, και ξαφνικά τον/την βλέπεις μπροστά σου, να σου χαμογελάει για μια στιγμή, μέχρι να εξαφανιστεί και να μείνεις πάλι μόνος σου με το κενό.

Όλα αυτά, μαζί με προβληματισμούς διάφορους για την σημερινή κοινωνία. Όπου πλέον οι άνθρωποι δεν μιλάνε, δεν ζούνε, δεν κοιτάνε, δεν ακούνε. Όλοι να στέκουν σιωπηλοί μπροστά σε ένα msn, τυφλωμένοι από τις βιτρίνες, παραπλανημένοι από απάνθρωπα και αφύσικα πρότυπα και όνειρα. Έχοντας χάσει κάθε επαφή με τον πραγματικότητα, πιστεύοντας σε στημένα κόλπα, νομίζοντας ότι ζούμε σε μία άλλη αλήθεια, σε μία τηλεόραση, ένα σινεμά, μια τσόντα, ένα profile, μία καλοστημένη και γυαλιστερή βιτρίνα.

Μέσα σε όλους αυτούς και εγώ – δεν με βγάζω απ’ έξω. Να θέλω να τα σπάσω όλα, να φύγω μακριά, να ψάξω την αλήθεια. Να κλείσω την τηλεόραση, να σπάσω τον υπολογιστή, να κλείσω το τηλέφωνο. Να ζήσω εκεί έξω. Αλλά και πάλι, τι θα συναντήσω; Παρείσακτος σε λάθος έργο. Σαν να μπαίνω σε ένα κλαμπ που παίζει σκληρή house, ακούγοντας στο mp3 μου disco – αποτυχημένη ίσως εικόνα, αλλά το σκέφτομαι. Ή μήπως να γίνω και εγώ από εκείνους τους γραφικούς μποέμ των Εξαρχείων; Μπααα…

Προσαρμογή; Ίσως τελικά έτσι να σκέφτονται και οι άλλοι. Δεν περιμένω να αλλάξει τίποτα προς τα γούστα μου – τα πράγματα συνεχίζουν την πορεία τους προς τα μπρος. Παρασυρμένος, προχωράω και εγώ μαζί τους. Να δούμε πού θα μας βγάλει αυτή η κωμωδία…

Αρκετός θα έλεγα… Και οι λόγοι που δεν έγραφα είναι αρκετοί: από μία φάση «τα παρατάω όλα», που πέρασα, από την ψυχοθεραπεία που ξεκίνησα, από την αποτοξίνωση από το pc που πέρασα και άλλοι πολλοί.

Τι έχει αλλάξει από τότε; Αρκετά. Έχω περιορίσει τις σκέψεις μου και μπορώ κάπως και τις κοντρολάρω. Έχω συμφιλιωθεί με την «μοναξιά» – το να μην έχω ερωτική σχέση, δηλαδή. Θα μου πεις, κάτι Κυριακές με συννεφιά και κρύο, δεν θα ‘ταν καλύτερα να ήμουν σε μια αγκαλιά, με μία κούπα ζεστή σοκολάτα; Ναι, θα ήταν, αλλά και μόνο οι διαδικασίες που συνεπάγεται μία σχέση – με όλα τα σύνδρομα εγωισμού, απαιτήσεων, προσδοκιών και τα λοιπά – με αποθαρρύνουν στο να ξεκινήσω κάτι. Άσε που δεν έχω βρει ακόμα τίποτα που θα μπορούσε να με καλύπτει.

Με τον ψυχολόγο γίνεται πολλή δουλειά. Με έναν μυστήριο τρόπο, και μόνο που τα λέω, τα πράγματα μπαίνουν σε μία τάξη. Δεν μου λέει αυτός και πολλά, αλλά όπως είχα δηλώσει, αυτό που έψαχνα είναι κυρίως ένα άτομο που να με καταλαβαίνει, και όχι απαραίτητα να μου λέει και λύσεις – που στην τελική οι ψυχολόγοι δεν σου λένε λύσεις, απλά σου προτείνουν τρόπους σκέψης.

Έψαξα αρκετά για δουλειά (έκοψα και την μοϊκάνα προς χάριν αυτής της αναζήτησης), αλλά δεν βρήκα τίποτα. Και αυτό, κυρίως γιατί μπορώ μόνο μετά τις 4 και χωρίς ξενύχτια – το πρώτο γιατί έχω σχολές και ωδείο και το δεύτερο γιατί το ξενύχτι είναι ό,τι χειρότερο για την φωνή.

Α, ναι. Συνέχισα τελικά το ωδείο. Προγραμματίζουμε να δώσω για δίπλωμα Φεβρουάριο του 2010. Και με μία προετοιμασία και ταυτόχρονη γνωριμία με την Turandot του Puccini, ξανααγάπησα την όπερα. Καλά, για να είμαι ειλικρινής, αγάπησα αυτήν την όπερα και ίσως γενικά τον Puccini – για τους υπόλοιπους δεν ξέρω.

Όσον αφορά την σύνθεση, προσανατολίζομαι στην δημιουργία και ανάπτυξη της αρμονίας μου – μιας αρμονίας κάπως ιδιότροπης, που χρειάζεται να «συμμαζευτεί», κάπως. Για τους μουσικούς που διαβάζουν τώρα, να πω επιγραμματικά, ότι πρόκειται για ένα αρμονικό περιβάλλον με πολλές και απομακρυσμένες μετατροπίες, χωρίς όμως να χάνεται η μελωδικότητα, το οποίο πρέπει να βρει τρόπους να δημιουργεί δομές – ακόμα και το απλό I – V – I θέλει δουλειά για να μπορέσει να σταθεί και να υποστηριχθεί.

Κατά τ’ άλλα, όλα καλά. Έτσι λέω τουλάχιστον, διατηρώ την αισιοδοξία μου. Αν εξαιρεθεί μία φάση που όλα ξαφνικά μαύρισαν, σιχάθηκα την χώρα που ζω και γενικότερα την ζωή μου, μία φάση που πάει και έρχεται κατά καιρούς (με συχνότητα Τ = 2 μήνες περίπου ή 0,0000001929 Hz – κάψιμο). Τα παράπονα είναι ίσως τα ίδια και γνωστά: χαραμίζω την ζωή μου, την ενέργειά μου, την ζωτικότητά μου, τον παρορμητισμό μου, τα νιάτα μου, τα όνειρά μου. Έχω μια εικόνα στο μυαλό μου, για το πώς θα ήθελα να έχουν τα πράγματα, η οποία δεν θέλει να πραγματωθεί. Και όχι, δεν μιλάω για πλούτη, δόξες και μεγαλεία. Μιλάω για μία ζωή ξέγνοιαστη και διασκεδαστική. Έχετε υπόψην σας κάτι παρέες με τσόλια, τύπου Εξάρχεια, που λένε και κάνουν μαλακίες; Ή στην πιο «clubbing» εκδοχή, παρέες που βγαίνουν, τα πίνουν και τα σπάνε; Ή στην πιο «house» εκδοχή, που μαζεύονται σε σπίτια, λένε διάφορα, βλέπουν ταινίες, παίζουν παιχνίδια, κόσμος πάει και έρχεται; Ή στην πιο «ερμητική» εκδοχή, βόλτες στην Ερμού, ψώνια, καφές; Γενικά αυτό το «κάνω διάφορα πράγματα, χωρίς ιδιαίτερο νόημα, χωρίς να με νοιάζει ιδιαίτερα, χωρίς να έχω κάποιον σκοπό»;

Σκοπός. Αιτία. Λόγος. Αυτά είναι οι εφιάλτες μου. Οτιδήποτε συμβαίνει πρέπει να έχει κάποιον λόγο που συμβαίνει, κάποια αιτία, κάποιον σκοπό. Μου είναι αδύνατον να κάνω κάτι just for the sake of it. Είναι ίσως σοκαριστικό, αλλά περιγράφει πλήρως αυτήν την κατάσταση: δεν μπορώ να πάω μια βόλτα. Όχι, δεν μπορώ να ξεκινήσω λόγου χάρη να περπατάω στο κέντρο (ακόμα και με παρέα), χωρίς να έχω κάπου να πάω. Ή, όταν μου την δίνει, να πάρω τον Βάκχο και να πάρω τους δρόμους, άμα δεν ξέρω που πηγαίνω. Τι κάνω σε τέτοιες περιπτώσεις; Ξεγελάω το σύστημα: λέω θα πάω να πάρω τσιγάρα από το περίπτερο που βρίσκεται λόγου χάρη στην Πειραιώς και θα γυρίσω. Οπότε κάνω μια βόλτα, που έχει όμως στόχο. Όμως και πάλι, δεν είναι αυτή η ξέγνοιαστη βόλτα του «παίρνω τους δρόμους».

Έτσι είμαι και στην ζωή μου. Με πολύ κόπο κατάφερα και υιοθέτησα κάπως το «ζω την στιγμή», αλλά και πάλι στο πολύ ελάχιστο. Άμα δεν έχω στόχους, πρόγραμμα, πλάνο, αδυνατώ να πορευθώ. Ίσως πίσω από αυτά κρύβεται η ανάγκη για έλεγχο, ίσως πάλι να κρύβεται η αίσθηση του καθήκοντος, ίσως πάλι ο προγραμματισμός για κάτι σπουδαίο, ίσως μια μεγαλομανία. Μπορεί βέβαια να είναι αυτός ο τρόπος μου λειτουργεί ο εγκέφαλός μου. Ίσως να είναι αυτό ακριβώς: ότι είμαι πολύ εγκεφαλικός. Όλα πρέπει να εντάσσονται σε ένα λογικό πλαίσιο, όλα πρέπει να εξηγούνται, όλα πρέπει να βρουν την θέση τους στο οικοδόμημα της λογικής μου. Μιας λογικής, ναι μεν εύπλαστης, αλλά παρ’ όλ’ αυτά, λογικής.

Έχω λοιπόν μια σχολή που «πρέπει» να τελειώσω, ένα τραγούδι που μου θέτει περιορισμούς, και μία ηλικία που πρέπει να μαζέψω εφόδια για το μέλλον. Κανόνες που εγώ έθεσα στον εαυτό μου, για να έχει κάποιο νόημα η ζωή μου. Ή μήπως κατάλοιπα της επιρροής των γονιών μου, και δει της μάνας μου; Αχ, πολύ… ψυχαναλυτικό αυτό, δεν θέλω να το αναλύσω τώρα. Είναι κανόνες και περιορισμοί που έβαλα και βάζω στον εαυτό μου – γιατί; Γιατί ίσως φοβάμαι την πολλή ελευθερία. Ίσως να μην μπορώ να λειτουργήσω σε αυτήν. Δεν είναι τυχαίο που κάθε φορά που αντιδρώ στους περιορισμούς και τέλος πάντων απελευθερώνομαι, αρρωσταίνω. Λίγο πριν το καλοκαίρι, σταμάτησα το ωδείο, την σχολή, τα πάντα και είπα δεν θα κάνω τίποτα και δεν θα έχω τίποτα πάνω από το κεφάλι μου από υποχρεώσεις. Ε, μία που το είπα, μία που πέρασα τρεις αμυγδαλίτιδες και μία άλλη λοίμωξη – να μην σας τα πολύ λέω, όλο το καλοκαίρι ήμουν με αντιβιώσεις – σε βαθμό που ανησύχησα για hiv, αλλά τελικά το ξερό μου το κεφάλι έφταιγε: «έπρεπε» να υπάρχουν περιορισμοί στην ζωή μου – να κάθομαι σπίτι, να μην μπορώ να πιω, να μην μπορώ να κάνω ό,τι θέλω.

Αυτά που λέτε. Και μετά σκέφτομαι τις εικόνες που σας προείπα, με τις παρέες και την ανέμελη ζωή, και σκέφτομαι ότι με τέτοια μυαλά, που στο διάολο να τα καταφέρω; Το γνωστό βραχυκύκλωμα μεταξύ της «σοβαρότητας» και της ηλικίας μου. Έβλεπα κάτι πρόβες με μπάντες, που παίζει ο κολλητός μου, και ζήλευα την ελευθερία, τον αυτοσχεδιασμό, την αυθόρμητη έκφραση – στοιχεία ανύπαρκτα στην κλασσική μουσική. Αλλά «είναι κρίμα τέτοια φωνή, τέτοιο ταλέντο και να πάνε χαμένα», «αυτή είναι απλή pop, δεν είναι σοβαρή μουσική», «αυτά είναι εύκολα πράγματα που ο καθένας μπορεί να κάνει», «τι μέλλον μπορείς να έχεις εκεί» και τέτοιες μαλακίες. Που τα λέω μαλακίες, αλλά έχουν σφηνωθεί μέσα στο μυαλό μου – άραγε δικές μου σκέψεις ή επιταγές από άλλους;






Πολύ τράβηξε πάλι αυτό το post. Σας αφήνω τώρα. Καλό σαββατοκύριακο να έχουμε. Και πού θα πάει, θα την βρω την λύση…

Όνειρα που περιμένουν να βιωθούν,
Μάτια που περιμένουν να ειδωθούν,
Και άδεια η αγκαλιά παραμένει.
Άλλη μια πανσέληνος, που πήγε χαμένη…

Φρέσκια μινιατούρα για την πανσέληνο. Η τελευταία φράση με κυνηγάει μπορεί και κάνα χρόνο τώρα…