Νεα, σκεψεις και διαφορα

Attollite portas, principes, vestras,
Et elevamini, portae aeternales,
Et introibit Rex gloriae.
Quis est iste Rex gloriae?

ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν
καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι
καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης.
τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης;

Το συγκεκριμένο κείμενο ακούγεται στο κομμάτι Sadness των Enigma και είναι από τον 23ο Ψαλμό του Δαυίδ. Ο Ψαλμός δεν τελειώνει εκεί, συνεχίζει. Όμως στο κομμάτι, ο καλλιτέχνης επέλεξε να τον σταματήσει εκεί, αφήνοντας να πλανιέται στο μυαλό σου η ερώτηση:

Quis est iste Rex gloriae?

Ποιός είναι λοιπόν αυτός ο “βασιλεύς της δόξης”; Πού είναι; πού βρίσκεται; Γιατί όλοι τον ψάχνουν, όλοι τον αναζητούν παντού με τόσους τρόπους και μόνο λίγοι τελικά τον βρίσκουν;

Πραγματικά, δεν ξέρω. Όταν όμως περπατάω καμιά φορά έξω και βλέπω τον κόσμο να πάει, να έρχεται, να βγαίνει, να γελά, να κλαίει, να ζει, και βλέπω πόσα απ’όλα αυτά που κάνουμε κάθε μέρα είναι μάταια αλλά και σε πόσα από αυτά κρύβεται η απελπισμένη μας ανάγκη να γεμίσουμε αυτό το κενό μέσα μας, η ανάγκη μας να βρούμε αυτό που νιώθουμε ότι λείπει, όταν το ψάχνουμε στα λεφτά, στην φήμη, στους φίλους, στο σεξ, στον έρωτα, στην τέχνη, στις ουσίες, στις φιλοσοφίες και σε όλα αυτά, αυτή η μελωδία έρχεται ξανά και ξανά στο κεφάλι μου, με απίστευτη εμμονή και πείσμα: quis est iste rex gloriae?

Και όταν ακούω θεωρίες περί θεών και δαιμόνων, περί ψυχής, περί ανωτέρου όντως, και τις ακούω από άτομα που θεωρούν τον άνθρωπο τόσο ποταπό και κακομοίρη, τόσο βρώμικο και “αμαρτωλό”, και βλέπω την αγωνία τους να σωθούν από αυτόν τον πανάγαθο θεό, και ταπεινώνουν τον εαυτό τους για να τους ελεήσει αυτό το ανώτερο ων, κάθομαι πάλι και αναρωτιέμαι και σχεδόν μου’ ρχεται να τους ρωτήσω και αυτούς: quis est iste rex gloriae?

Αυτά τα ολίγα. Δεν έχω και πολλές εμπνεύσεις. Γράφω και στο λάπτοπ της αδερφής μου και αισθάνομαι λίγο ξένος με το όλο περιβάλλον! Άσε που έχει παει μία η ώρα και αύριο ξυπνάω στις οκτώ!

Από κάτω, το τραγούδι. Έτσι, για να κολλήσετε και εσείς!

Ναι, θα ακουστεί τρομαχτικά γελοίο, αλλά η σκέψη και μόνο ότι θα περάσω τα Χριστούγεννά μου φέτος μόνος (ερωτικά μιλώντας), με φοβίζει. Δεν θέλω να προϊδεάζω το σύμπαν και να υποβάλλω τον εαυτό μου. ΔΕΝ ΘΕΛΩ να είμαι μόνος μου τα Χριστούγεννα. Ήταν πάντοτε η πιο απαίσια περίοδος για μένα: οι φίλοι όλοι σε πατρικά σπίτια και ταξίδια, ενώ το όλο κλήμα, που θέλει να είσαι «στο ζεστό σπιτικό σου, παρέα με την αγάπη σου» ή «στους χιονισμένους (λέμε τώρα) δρόμους της Αθήνας να κοιτάς στολισμένες βιτρίνες, πιασμένος χέρι-χέρι με τον έρωτά σου», πραγματικά με διαλύει. Με σκοτώνει. Είναι η πιο βάρβαρη συναισθηματικά περίοδος του χρόνου. Με κάνει να νιώθω τόσο μόνος, να σιχαίνομαι την ζωή μου και τον εαυτό μου. Ειδικά την πρωτοχρονιά, που γίνεται ένας πανικός έξω στα μαγαζιά και στα κέντρα το βράδυ, όταν εγώ είμαι μόνος σπίτι, μην έχοντας που να πάω – και κυρίως με ποιόν να πάω. Δεν ξέρω εάν θα το αντέξω φέτος. Αλλά μάλλον θα το ξεπεράσω, όπως το ξεπέρασα κάθε χρόνο, μία ζωή τώρα.

Δεν θέλω τα Χριστούγεννα να είμαι μόνος. Θέλω ανθρώπους γύρω μου – και όχι απαραίτητα κάποιον έρωτα: έχω μάθει να μην ζητάω από την ζωή πολλά πράγματα, εξωπραγματικά όμορφα. Γιατί τελικά, όλα τα όνειρά μου, που τα θεωρώ ως ρεαλιστικά και μη-απαιτητικά, αποδεικνύονται να είναι τελείως ουτοπικά και άπιαστα.

Ελπίζω φέτος να πάνε όλα καλά…

Υ.Γ.: Στον προβληματισμό μου εάν θα αυτοκτονήσω Χριστούγεννα ή πρωτοχρονιά, ένας φίλος μου πρότεινε να δοκιμάσω Χριστούγεννα, ούτως ώστε άμα δεν τα καταφέρω, να έχω και μία δεύτερη ευκαιρία την πρωτοχρονιά.