Νεα, σκεψεις και διαφορα

«Έχω εδώ έναν παθητικό που θέλει τρίο για απόψε, θες να στον κάνω πάσα;» «Λαμβάνω μηνύματα από άσχετους – είναι οι «πάσες» που λέμε» «Έχεις κάνα καλό ενεργητικό να μου κάνεις πάσα;»

Πάσα;! ΠΑΣΑ;! Αν είναι δυνατόν! Ε όχι και πάσα! Είπαμε, ναι, ξεκαβλώνουμε που και που με το gaydar, με το ψωνιστήρι, με κάνα fuck-buddy, αλλά όχι και έτσι! Όχι να το κάνουμε και σύστημα!

Άκουσ’ εκεί, πάσα! Φαντάζομαι όλον αυτόν τον κόσμο, σε ένα μεγάλο γήπεδο, να πετάνε πάσες ο ένας στον άλλον τα κορμιά τους. Κομμάτια κρέατος! Γιατί αυτό θεωρούν τον εαυτό τους. Γιατί έτσι αφήνουν τους άλλους να τους βλέπουν. Γιατί έτσι συστήνουν τους εαυτούς τους: ως πάσες. Η ύψιστη προσβολή της ανθρώπινης ύπαρξης!

Και εξηγούμαι: δεν είναι κακό να κάνεις και κανένα one-night καμιά φορά. Άνθρωποι είμαστε, δόξα τω Θεώ καύλες έχουμε, ε, καμιά φορά χρειάζεται και αυτό. Όμως αυτό απέχει πάρα πολύ από το να το κάνεις χόμπι, από το να το κάνεις τρόπο ζωής! Από το να σου απορροφά όλη την ενέργεια και προσοχή, από το να σου δεσμεύει όλο σου τον χρόνο και την ζωή.

Μα καλά, όλοι αυτοί δεν έχουν τίποτ’ άλλο να κάνουνε; Η ζωή τους είναι ένα συνεχές πασάρισμα από τον έναν στον άλλον; Και γιατί, δεν αρκούνται με έναν, δύο, τρεις, πέντε, δέκα; Πρέπει κάθε φορά να το κάνουν και με άλλον; Τι είναι αυτό, σεξοτουρισμός;

Νομίζω ότι έχουμε ξεφύγει λίγο. Έχουμε χάσει λίγο το νόημα σε όλο αυτό. Δεν λέω όχι στο σεξ και – προς θεού – δεν το καταδικάζω. Ναι, έχω τα ιδανικά του έρωτα και της αγάπης, αλλά είμαι και αρκετά προσγειωμένος. Άλλο όμως να το δέχεσαι ως μία πτυχή του εαυτού σου και άλλο να το κάνεις ταυτότητα, ιδιότητα, πλήρη περιγραφή του εγώ, εις βάρος όλων των άλλων πλευρών της ύπαρξης του ατόμου.

Θα μου πείτε «και που είναι το κακό; εγώ μια χαρά περνάω». Ε, είναι δύσκολο να μιλάς αντικειμενικά και να κάνεις γενικολογίες. Προφανώς, κάποιοι την βρίσκουνε με αυτό και δεν έχουν πρόβλημα. Εμένα όμως με έκανε έξαλλο.

Ναι, πήρα και εγώ μία πάσα πρόσφατα, αλλά δεν είχα ιδέα ότι αυτό γίνεται σε τόσο μεγάλο βαθμό. Ότι αυτή η πάσα που πήρα, γενικώς πασάρεται από εδώ και από εκεί όλη την ώρα και κάθε μέρα.

Είναι λεπτές οι ισορροπίες τελικά και ο καθένας έχει τα δικά του όρια. Και καλό είναι ο καθένας να μένει σταθερός στις δικές του αξίες και τα ιδανικά. Πιστεύω ότι εκεί έγκειται η σταθερότητα του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του ατόμου. Και αυτές τις ισορροπίες καλούμαι εγώ φέτος να κρατήσω. Και αυτά τα όρια είναι που καλούμαι εγώ φέτος να εξερευνήσω. Και μέχρι στιγμής, πιστεύω ότι τα πάω πολύ καλά.

Όλη μου η ζωή είναι γεμάτη προβλήματα. Όλη μου η ζωή είναι ένα πρόβλημα. Εγώ ο ίδιος είμαι ένα πρόβλημα. Τόσο για τον εαυτό μου, αλλά και για τους άλλους.

Είμαι δειλός ή αναποφάσιστος; Δεν μπορώ να πάρω αποφάσεις, δεν μπορώ να επιλέξω, δεν μπορώ να κυνηγήσω, δεν μπορώ να ζήσω. Όλη μου η ζωή είναι μία απορία, ένας διχασμός, μία ανικανότητα να λάβω αποφάσεις και να κάνω επιλογές.

Από τα πιο μικρά, μέχρι τα πιο μεγάλα: να κάνω παρέα με αυτόν ή όχι; Να βγω απόψε ή όχι; Να πάω αύριο σχολή ή όχι; Να τερματίσω αυτήν την σχέση ή όχι; Να φασωθώ με αυτόν ή όχι; Να πιάσω δουλειά ή όχι; Και τι δουλειά να πιάσω; Και τι επάγγελμα να κάνω; Και τι ζωή θέλω να έχω;

Πω πω, πάλι μου έρχεται να βάλω τα κλάματα από τα νεύρα, την απελπισία, την απόγνωση και την απογοήτευση. Απογοήτευση από τον εαυτό μου. Που τόσα μπορεί να κάνει και δεν κάνει τίποτα τελικά, γιατί δεν ξέρει τι θέλει.

Είναι όμως αλήθεια έτσι; Δεν ξέρω τι θέλω; Ή μήπως ξέρω, αλλά τα θέλω όλα; Ή μήπως δεν τα θέλω όλα, αλλά αυτά που θέλω είναι χωρισμένα σε δύο διαφορετικούς δρόμους;

Θέλω ρε γαμώ το να αποκτήσω επί τέλους λίγη δυναμικότητα στην ζωή μου. Θέλω να είμαι κάποιος. Δεν μπορώ μία ζωή στο περίπου, στο ενδιάμεσο, στο θολό. Νιώθω ότι δεν έχω προσωπικότητα. Νιώθω ότι δεν έχω υπόσταση. Νιώθω ότι δεν υπάρχω. Νιώθω ότι είμαι ένα σύνολο από ερωτήσεις και από δυνατότητες, αλλά κενός από θέσεις, δράσεις, ιστορία και ουσία.

Δεν μπορώ να πω «είμαι ο Θοδωρής, έκανα αυτό, αυτό, αυτό και αυτό». Είμαι ο Θοδωρής, έκανα λίγο από αυτό, λίγο από το άλλο, θέλω να κάνω αυτό, δεν ξέρω άμα θέλω να κάνω και το άλλο, ίσως να ήθελα και το άλλο. Είμαι ένα «περίπου», ένα «δεν ξέρω», ένα «θέλω».

Γαμώ το! Θέλω να φωνάξω, να ουρλιάξω, τα χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο! Σιχαίνομαι τον εαυτό μου! Σιχαίνομαι την μαλθακότητα, την αμφιβολία, την βαρεμάρα, την ανασφάλεια που έχω. Είμαι ένα μηδενικό. Κάθομαι και σκέφτομαι τι θέλω να κάνω, αλλά δεν έχω καν την δύναμη να επιλέξω. Και γιατί; Γιατί πάντα σκέφτομαι το «ναι, αλλά άμα…».

Παραδείγματα; Ναι, θέλω να κάνω παρέα με αυτό το άτομο, γιατί το συμπαθώ και το θεωρώ ενδιαφέρον ως άτομο – όχι, δεν θέλω να κάνω παρέα με αυτό το άτομο, γιατί η συμπεριφορά του προς το πρόσωπό μου δεν μου αρέσει. Ναι, θέλω να βγω έξω απόψε, γιατί είναι καλή η παρέα και θα περάσουμε καλά – όχι, δεν θέλω να βγω απόψε, γιατί θα χάσω αύριο το πρωί την σχολή και θα είμαι πολύ κουρασμένος για το ωδείο. Ναι, θέλω να πιάσω δουλειά, γιατί χρειάζομαι πραγματικά τα λεφτά και θα αισθάνομαι γενικά πιο καλά με τον εαυτό μου – όχι, δεν θέλω να πιάσω δουλειά, γιατί θα με δεσμεύει και θα με κουράζει και, τι σκατά, φοιτητής είμαι. Ναι, θέλω να τερματίσω αυτήν την σχέση, γιατί με φθείρει και γιατί έχει φύγει το πάθος – όχι, δεν θέλω να τερματίσω αυτήν την σχέση, γιατί τον αγαπώ και υπάρχει επικοινωνία. Ναι, θέλω έναν τρόπο ζωής απλό και ταπεινό, γιατί θέλω να έχω χρόνο για φίλους και διασκέδαση – όχι, θέλω μία ζωή με δόξες και μεγαλεία, γατί έχω δυνατότητες και θα ήταν κρίμα. Ναι, θέλω να δοκιμάσω διάφορες ουσίες, γιατί θέλω να ζήσω αυτές τις εμπειρίες και γιατί νιώθω μειονεκτικά όταν ακούω διηγήσεις για αυτές – όχι, δεν θέλω να δοκιμάσω διάφορες ουσίες, γιατί η προσωπικότητά μου είναι πολύ ασταθής και μπορεί να μπλέξω άσχημα. Ναι, θέλω να πάω στην σχολή σήμερα, γιατί θα ακούσω πολύ ενδιαφέρονται πράγματα – όχι, δεν θέλω να πάω στην σχολή σήμερα, γιατί το δωμάτιό μου είναι μπουρδέλο και δεν έχω χρόνο να το φτιάξω. Και άλλα πολλά…

Ο ψυχολόγος μου είχε πει να μην φέρνω τον εαυτό μου σε διλήμματα. Ότι είμαι μία πολύπτυχη προσωπικότητα και το να ενταχθώ σε μία ομάδα θα με καταστρέψει. Να προσπαθώ να βρίσκω μέσες λύσεις και να τα συνδυάζω όλα.

Μα είναι δυνατόν; Και να πάρω την «απόφαση»: πες ότι θέλω να βγω απόψε. Οκ, θα βγω. Όλη την υπόλοιπη μέρα θα σκέφτομαι «και άμα δεν είχα βγει;». Και πάει στο διάολο άμα περάσω καλά, άμα δεν περάσω να δείτε τι σκατά που θα ‘μαι.

Δεν μπορώ να πάρω αποφάσεις. Δεν μπορώ να αποφασίσω τι θα κυνηγήσω και τι θα αφήσω πίσω. Γιατί πάντα αυτό που θα κυνηγήσω θα το βλέπω ως μάταιο και αυτό που θα αφήσω πίσω θα το μετανιώνω. Φοβάμαι να κάνω λάθος. Φοβάμαι να μετανιώσω. Φοβάμαι να πάρω ρίσκα.

Θέλω να κλάψω. Είμαι τόσο σκατά ως άνθρωπος. Δεν αξίζω την ύπαρξη. Ούτε καν την λύπηση.

Είμαι αναποφάσιστος. Είμαι δειλός. Και αυτό θέλω να αλλάξει. Μπας και καταφέρω να κάνω κάτι στην ζωή μου και εγώ, εξών από τον πλήρη εγκλωβισμό μου μέσα στις αμφιβολίες μου.

Μήπως φταίει που ό,τι κάνω θέλω να το κάνω τέλειο και σωστό; Μήπως ότι θέλω να κάνω τα πάντα στην υπερβολή; Δεν ξέρω. Θα σας εκλιπαρούσα να με βοηθήσετε, αλλά κάτι τέτοιο είναι μάταιο – κανείς δεν έχει μπορέσει ποτέ να με καταλάβει και να με βοηθήσει. Πάντα όλοι σηκώνανε τα χέρια τους ψηλά με μένα.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Μοναχά ελπίζω…