Δεκέμβριος 31, 2007 στο 9:35 μ.μ (Διάφορα)
Έτσι, είπα να κάνω ένα τελευταίο post για το 2007 που φεύγει…
Ας σκεφτεί ο καθένας όλα τα υπέροχα πράγματα που έζησε φέτος και ας μάθει από τα λάθη του και τις δυσκολίες του. Όλα στην ζωή είναι ωραία, όλα είναι εμπειρίες, που σκοπό έχουνε να μας κάνουν καλύτερος ανθρώπους.
Δεκέμβριος 27, 2007 στο 1:16 π.μ. (Σκέψεις)
Ναι, είμαι ένα άτομο που για τους φίλους του και τα άτομα που αγαπάει και εκτιμάει, γίνεται χαλί να το πατήσουνε. Και θα βάλει στην άκρη τις προσωπικές του προτιμήσεις, τα γούστα, τις ορέξεις και θα πει «δεν βαριέσαι, αφού γουστάρουν οι φίλοι μου, ας είναι – σημασία έχει να περνάμε καλά».
Και έτσι, όταν θα βγω, θα πάω στα μέρη που αυτοί θέλουν, θα ακούσω την μουσική που αυτοί θέλουν, θα χορέψω έτσι όπως αυτοί θέλουν. Όχι πώς εγώ απεχθάνομαι αυτά τα μέρη, αυτές τις μουσικές ή αυτούς τους χορούς, αλλά δεν με ενθουσιάζουν κιόλας – έχω και εγώ τα δικά μου γούστα και τις δικές μου καύλες.
Και έτσι λοιπόν κάνω παραχωρήσεις. Υπάρχει όμως και ένα άλλο πρόβλημα: ότι άμα κάνεις συνέχεια το γούστο του άλλου, θα τον καλομάθεις. Θα πει πολύ απλά «γιατί να μπαίνω σε διαδικασίες προσαρμογής και συμβιβασμού, όταν μπορεί να τα κάνει ο άλλος;».
Θα τα πω πιο ξεκάθαρα: εδώ και κάμποσες μέρες, βγαίνω συνεχόμενα με έναν φίλο μου. Πηγαίνουμε σε ένα συγκεκριμένο club (γιατί αυτός μπαίνει τζάμπα), πηγαίνουμε πάντα στο πίσω stage για να χορέψουμε τα ντάπα-ντούπα, τύπου «τσόλι» χορούς. Δεν έχω κάνα πρόβλημα με όλα αυτά, αλλά εγώ γουστάρω και τα pop, την disco, τα σκυλάδικα. Και ο πραγματικός χορός μου, αυτός που βγαίνει αυθόρμητα και τον γουστάρω, είναι προκλητικός και, κατά κάποιον τρόπο, «θηλυκός» (πώς αλλιώς να χορέψεις ένα “gimme gimme” ή μία Βίσση;).
Και κάθομαι εγώ και αρκούμαι στο ντάπα-ντούπα και λέω «εντάξει, κάποια στιγμή θα μου κάνει και μένα το χατίρι». Και ναι, κάνω κέφι και πλάκα μαζί του, με τον χορό που κάνει, τις φιγούρες και όλα αυτά. «Κάποια στιγμή θα έρθει και η σειρά μου», σκέφτομαι, «και θα πάμε εκεί που γουστάρω, να χορέψω όπως γουστάρω και θα κάνουμε πάλι μαζί κέφι».
Αμ δε. Τα είδαμε. Γιατί κάνα-δυο φορές που πήγαμε στο μπροστά stage, που παίζει pop και disco και ελληνικά και άρχισα να γουστάρω και να χορεύω, μου καθότανε εκεί πέρα σε μία καρέκλα ξενέρωτος, με ένα υφάκι «εγώ δεν τον ξέρω αυτόν», στημένος και ποζαρισμένος.
Ε μα συγγνώμη αγαπητέ. Σε αγαπάω, σε εκτιμάω, αλλά κουράστηκα και εγώ να συμβιβάζομαι και τα κάνω παραχωρήσεις. Την επόμενη φορά που θα βγω, θέλω να γουστάρω και να κάνω και εγώ το δικό μου κέφι. Εάν εσύ μπορείς να ακολουθήσεις, έχει καλώς. Αλλιώς, απλά συγγνώμη.
Φυσικά και δεν ακυρώνω όλα αυτά τα ωραία και τρελά ξενύχτια που περάσαμε μαζί. Αλλά θέλω και εγώ μία φορά να βάλεις λίγο τον εαυτό σου και το ποζάρισμά που έχεις όταν βγαίνεις (ναι, καταλαβαίνω ότι θες να βρεις γκόμενο, αλλά το πράγμα τίνει να καταντήσει γελοίο – σαν να εγκλωβίζεσαι πιο πολύ όταν «διασκεδάζεις» παρά όταν είσαι μόνος σου στο σπίτι) στην άκρη και να ξεφύγεις. Το να πω «να με ανεχτείς» είναι πολύ βαρύ και άσχημο για τον εαυτό μου, αλλά άμα έτσι το καταλαβαίνεις, ας είναι.
Και μην μου στραβώνεις που απόψε σου ακύρωσα την έξοδο δύο ώρες πριν. Κουράστηκα και εγώ και βαρέθηκα.
Αυτά λοιπόν. Αποφάσισα να σταματήσω τις πολλές – πολλές παραχωρήσεις, γιατί στο τέλος αισθάνομαι έρμαιο και υποχείριο της εκάστοτε παρέας. Εγκλωβίζομαι στο τέλος. Ξέρω ότι στην ζωή κάνουμε συμβιβασμούς. Αλλά, για όνομα, στις φιλίες μας και στην διασκέδαση τουλάχιστον ας είμαστε αληθινοί.
Δεκέμβριος 26, 2007 στο 7:12 π.μ. (Νέα)
Ναι, ήρθε αυτή η στιγμή, που το κάθε blog κάποια στιγμή στην ζωή του περνάει: τότε που ο εκάστοτε blogger βαριέται να γράψει το οτιδήποτε καινούργιο. Θα προσπαθήσω να επανέλθω λοιπόν.
Πήγα στας Ολλανδίας. Τίποτα το ιδιαίτερο δεν έχω να πω. Πήγα. Γύρισα. Τέλος. Χαμένος χρόνος, χαμένα λεφτά, τζάμπα κούραση. Α, όχι, το χόρτο ήταν τέλειο.
Πώς περνάω τις γιορτές μου; Χμ. Η αλήθεια είναι πώς περνάω καλά – παραδόξως. Βλέπετε, πάντα τις σιχαινόμουνα, με γεμίζανε μελαγχολία και δεν είχα τι να κάνω, καθώς δεν είχα ποτέ φίλους κλπ. Από αυτήν την άποψη, είναι η πρώτη μου φορά που είμαι καλά. Περνάω ευχάριστα, βγαίνω έξω, φίλους έχω, δεν έχω μελαγχολήσει (ακόμα) και όλα οκ.
Βέβαια, μετά από αρκετές μέρες ξενυχτιού, μεθυσιού, χορού και τα λοιπά, άρχισαν να εμφανίζονται και τα πρώτα προβλήματα: κούραση, βαρεμάρα, αίσθηση ματαιότητας, προβλήματα στις φιλίες, έλλειψη λεφτών, αποκοπή από τους φίλους με τους οποίους δεν βγαίνω. Και τώρα πρέπει να τα διορθώσω αυτά σιγά-σιγά.
Ψώνισα αρκετά, δώρα πήρα, ρούχα. Δεν μπορώ να πω, οι γονείς τα σκάσανε χοντρά. Και τους ευχαριστώ.
Νιώθω ήδη μέσα μου ένα κενό να γεννιέται. Θέλω να ξεκουραστώ και να αλλάξω παραστάσεις. Αυτό το άγχος, ότι πρέπει στις γιορτές να περάσουμε γαμάτα, αρχίζει και γίνεται αντιληπτό. Και όχι τίποτ’ άλλο, αλλά δεν σ’ αφήνει να κάνεις και άλλα πράγματα που θες.
Δεν έχω τι άλλο να πω. Δηλαδή, έχω πολλά θέματα που θέλω να κουβεντιάσω, αλλά σίγουρα ένα δημόσιο blog δεν είναι και ο καταλληλότερος χώρος για να εκθέτεις τέτοιου είδους προβληματισμούς.
Αυτά. Καλή συνέχεια στις γιορτές να έχουμε και χρόνια πολλά.
Δεκέμβριος 9, 2007 στο 3:21 μ.μ (Κείμενα)
“Ίσως το τώρα να είναι η ανάμνησή του στο άμεσο μετά. Ίσως να μην υπάρχει η στιγμή, παρά μόνο η μετέπειτα ανάμνησή της. Έτσι δεν συνειδητοποιούμε ότι ζούμε;”
Ζω μια ζωή με αναμνήσεις. Κάθε μου στιγμή είναι μια ανάμνηση των όσων έγιναν μέσα σε αυτήν. Ίσως για αυτό χάνω λίγο από την ουσία της ζωής. Λίγο από την ζεστασιά της.
Αυτά.
Υ.Γ.: Συγγνώμη, αλλά είμαι και άυπνος και δεν μου περισσεύει περισσότερος ποιητισμός για σήμερα.
Δεκέμβριος 7, 2007 στο 5:46 π.μ. (Κείμενα)
“Σε ό,τι ζήσαμε μαζί. Θάνατος!
Σε ό,τι είδαμε μαζί. Θάνατος!
Στον έρωτα που κάναμε μαζί. Θάνατος!
Στα μέρη που πήγαμε μαζί. Θάνατος!
Στα λόγια που είπαμε μαζί. Θάνατος!
Στις σκέψεις που κάναμε μαζί. Θάνατος!
Στα όνειρα που κάναμε μαζί. Θάνατος!
Στις κοινές μας ελπίδες. Θάνατος!
Στους κοινούς μας φόβους. Θάνατος!
Στις νύχτες που κοιμόμασταν μαζί. Θάνατος!
Στις μέρες που περάσαμε μαζί. Θάνατος!”
Απεγνωσμένα αναζητώ την κατάπαυση του συναισθήματος. Το πιέζω, το καταπιέζω, το διατάσσω να υποταχθεί στην θέλησή μου. Γιατί έχω πάρει τις αποφάσεις μου. Και πρέπει επί τέλους να αποκτήσω ταυτότητα και “η ταυτότητά μας καθορίζεται από τις επιλογές μας”.
Αυτή δεν είναι η σκληρή όψη της ζωής; Όταν έρχεσαι σε ένα σταυροδρόμι και πρέπει να επιλέξεις; Και το δύσκολο τελικά δεν είναι να επιλέξεις τι θέλεις να έχεις. Αλλά τι πρέπει να αφήσεις.
Θάνατος. Αναγέννηση. Μετουσίωση.
Η πορεία του Σκορπιού.
 | didymina στο Πανσέληνος |
 | Balidor στο Πανσέληνος |
 | Θρώγκος στο Πανσέληνος |
 | deodonus στο Πανσέληνος |
 | Efthimia στο Πανσέληνος |
