Ιανουάριος 30, 2008 στο 6:27 μ.μ (Φιλοσοφία)
“- Τι είναι αντικείμενο;
- Αντικείμενο είναι η υλική έκφραση μίας ιδέας και ταυτόχρονα η ιδεατή διαφοροποίησή της από το σύνολο του σύμπαντος.”
Αντέγραψα και αναίβασα των “Πρώτο Διάλογο” (τρομάρα μου) που είχα γράψει λίγο καιρό πριν, που αφορά τον ορισμό του αντικειμένου. Οκ, είναι εντελώς πλατονική προσέγγυση, αλλά έστω.
Ιανουάριος 29, 2008 στο 12:29 μ.μ (Νέα)
Η εξεταστική της σχολής, η συναυλία του τραγουδιού, ένα ψιλο-μπάχαλο με την δασκάλα του πιάνου, η αναμονή για δουλειά στα Ζάρα, η προετοιμασία, εκμάθηση και σύνθεση συναυλίας καθώς και η επιμέλεια αυτής, η αναμονή καινούργιου υπολογιστή και ηχητικών εγκαταστάσεων είναι οι βασικότερες αιτίες που δεν έχω και πολύ μυαλό για το blog μου αυτές τις μέρες.
Μου αρέσει όμως. Έχω μπει σε μία πολύ δημιουργική περίοδο. Βέβαια αυτή συνεπάγεται μίας αντικοινωνικής τάσης, αλλά δεν με πειράζει. Γουστάρω πολύ που συμβαίνουν εξελίξιμα πράγματα στην ζωή μου. Βέβαια, το μυαλό μου είναι συνέχεια σε εγρήγορση, σκεπτόμενος πολλά πράγματα ταυτόχρονα (σαν τον μελλοντικό μου τετραπύρινο επεξεργαστή B-) ) και προσπαθώ να μην τα μπλέξω μεταξύ τους και πάθω καμιά σύγχυση.
Είδα το 2 του Παπαϊωάννου σε dvd. Πολύ ωραία παράσταση, αν και μερικά πράγματα θα μου άρεσαν καλύτερα άμα ήταν λίγο αλλιώς. Αλλά, αλίμονο, δεν μπορούμε να αρέσουμε όλοι σε όλους. Λίγο στο τέλος έκανε μία μικρή κοιλιά κατά την γνώμη μου. Θέλω να το πάρω – είναι ίσως το μόνο dvd που δεν θέλω να το κατεβάσω από torrent, αλλά να το αγοράσω κανονικά, υποστηρίζοντας έστω και λίγο έναν έλληνα καλλιτέχνη (που αξίζει να υποστηριχτεί).
Έχω καταπιαστεί με την εκμάθηση και την δημιουργία ηλεκτρονικής μουσικής. Η μετάβαση από τον Vivaldi, τον Palestrina και τον Praetorius στον Jeremy Soule, τον Κωνσταντίνο Βήτα και στους Enigma είναι λίγο δύσκολη, ομολογώ, αλλά το δουλεύω. Και προς το παρών είμαι αρκετά ευχαριστημένος από την απόδοσή μου.
Έχω πολύ καιρό να βγω. Δεν μου λείπει το Γκάζι. Για την ακρίβεια, δεν έχω ουδεμία όρεξη να ξαναπάω εκεί για λίγο καιρό. Δεν μπορώ όλον αυτόν τον χαμό και όλο το Αδερφάτο του Γκαζιού. Ίσως μία πιο χαλαρή έξοδος, σε ένα ντελικάτο bar, με φουτουριστικό-αστραφτερό-διδυμίσιο διάκοσμο και χαλαρή μουσική, είναι αυτό που θέλω. Ή μία έξοδος σε μία disco!
Σε έναν μήνα το πολύ θα έχουν μπει όλα στην θέση τους, ή τουλάχιστον τα πιο πολλά. Σε μία βδομάδα ελπίζω να έχω το pc και να στρωθώ στην δουλειά, αφότου έχω τελειώσει με την εξεταστική σε δυο βδομάδες (σιγά, τρία μαθήματα δίνω), ενώ σε τρεις βδομάδες αναμένω να πιάσω την δουλειά στα Ζάρα.
Αυτά προς το παρών. Ελπίζω να αξιωθώ σύντομα να ξαναγράψω πάλι. Δεν θέλω το blog μου να γίνει όπως όλα τα άλλα, που βλέπεις σαράντα καταχωρίσεις και μετά τέλος. Καλά, όχι πώς το διαβάζει και κανείς, αλλά έτσι, για το γαμώ το.
Ιανουάριος 12, 2008 στο 7:48 μ.μ (Σκέψεις)
Έχοντας μία καθαρά καρκινίσια διάθεση για γκρίνια και δυσανασχέτηση, είπα να κάνω μία λίστα με τα πράγματα που του την δίνουν ώρες-ώρες:
Αυτά προς το παρών. Άμα πάρω φόρα, μπορώ να συνεχίσω επ άπειρον. Αλλά, ας συγκρατηθώ και λίγο.
Ιανουάριος 8, 2008 στο 5:07 μ.μ (Νέα, Σκέψεις)
Εκεί που σήμερα έτρωγα αγουροξυπνημένος το πρωινό μου σε ένα φιλικό σπίτι που είχα κοιμηθεί, ήρθε ο φίλος μου – εξίσου σκουντούφλης – και άνοιξε αφηρημένα την τηλεόραση. Και δυστυχώς έπεσε πάνω στις ειδήσεις. Και για άλλη μια φορά θυμήθηκα τους λόγους για τους οποίους ουδέποτε τις παρακολουθώ.
Βασικά, κυρίως ένας λόγος ήταν η κύρια αιτία που του είπα να την κλίσει αμέσως: οι φωνές και η επιθετικότητα των παρουσιαστών. Που πιάνουν έναν κακόμοιρο άτομο, του κάνουν μία ερώτηση δήθεν τυπική, και με το που απαντήσει, αρχίζουν και υψώνουν την φωνή, τονίζουν επιθετικά τις λέξεις, φωνάζουν ουσιαστικά, και καλά στο όνομα της σωστής ενημέρωσης των πολιτών – μη χέσω.
Πραγματικά με κούρασαν αυτά τα 2 λεπτά που τους είδα και τους άκουγα. Αυτό είναι πραγματικός εξευτελισμός της σοβαρότητας. Λες και γνωρίζονται χρόνια και τσακώνονται σαν παλιά φιλαράκια. Ναι, με ενοχλεί να βλέπω τους παρουσιαστές να φωνάζουν και να μαλώνουν το κάθε θύμα που θα πιάσουν στα δίχτυα τους. Δηλαδή, ποιοι νομίζουν ότι είναι; Αυτή η έπαρση και ο εγωισμός… Για να μην μιλήσω για τα απογευματινά δελτία, όπου ανοίγουν και πολλά παράθυρα με διάφορους άσχετους (και κάνα-δυο σταθερούς, που κάνουν τον τσαμπουκά) και γίνονται μαλλιά κουβάρια χωρίς λόγο.
Αίσχος. Ντροπή. Ξεφτίλα.
Να το. Συγχύστηκα πάλι…
Ιανουάριος 5, 2008 στο 2:28 μ.μ (Σκέψεις)
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί το λένε gay village και όχι κάτι άλλο; Gay town, ας πούμε. Gay community, έστω.
Όχι, αγαπητοί. Λέγεται gay village, γιατί είναι πραγματικά ένα χωριό. Ένα χωριό γεμάτο χωριάτες. Όπου όλοι ξέρουν όλους, όλοι έχουν παρθεί με όλους, όλοι μισούνε και θάβουνε όλους, αλλά όλοι χαμογελάνε και χαιρετάνε όλους. Όλοι τα έχουν φτιάξει με όλους, όλοι τα έχουν χαλάσει με όλους, αλλά παρ’ όλ’ αυτά, κανένας δεν είναι ο τύπος κανενός, αλλά όλοι γουστάρουν όλους, όπως και να’ χει.
Το «νέο αίμα» κάνει μπαμ από μακριά: απλά βλέπεις ότι όλοι το κοιτάνε. Οι παλιοί επίσης βγάζουν μάτι: είναι συσπειρωμένοι σε μικρά πηγαδάκια και θάβουν τους πάντες. Οι τουρίστες που έρχονται δυο-τρεις φορές και μετά μην τον είδατε. Οι «έμποροι», που κάθονται στα σκοτεινά και ψωνίζονται μεταξύ τους (που, όπως είπαμε, κανένας δεν είναι ο τύπος τους, αλλά παρ’ όλ’ αυτά παίρνουν ό,τι τους κάτσει). Οι θεές και οι ψωνάρες, που δεν μας καταδέχονται. Οι αφανείς, που κανείς δεν τους προσέχει ότι υπάρχουν. Οι θαμώνες, που χαιρετάνε τους πάντες και πιάνουν κουβέντες με τους σερβιτόρους. Οι τύποι του one-night, που κάθε βράδυ τους βλέπεις να φιλιούνται ή/και να φεύγουν και με άλλον. Οι άσχετοι, που έχουν το βλέμμα το «τι κάνω τώρα εγώ εδώ;». Και τόσοι άλλοι.
Και μέσα σε όλον αυτόν τον χορό της παράνοιας, εγώ με την Φίλη, και μερικά ακόμα άτομα, να προσπαθούμε να χορέψουμε και να διασκεδάσουμε, μένοντας όσο το δυνατόν ανεπηρέαστοι απ’ όλη αυτήν την κωμωδία που συντελείται γύρω μας.
Μου αρέσει τελικά, γιατί έχω φίλους που δεν ανήκουν σε καμία κατηγορία απ’ όλες αυτές που ανέφερα ή που γενικά υπάρχουν. Που είναι ο εαυτός τους, που βγαίνουν για να διασκεδάσουν και «άμα τύχει κάτι, έτυχε», που δεν αναλώνονται σε ηλίθια πρότυπα και επιταγές του «gay lifestyle».
Πολλές φορές όταν πλησιάζω την περιοχή του Γκαζιού, αισθάνομαι σαν να μπαίνω σε κάποιο κάστρο or something. Με την πλατεία να είναι, ας πούμε, σαν τα μαγαζάκια έξω από το τείχος, όπου οι κάτοικοί του πίνουν τον καφέ. Και όταν μπαίνω στα club και τα bar, σαν να μπαίνω σε μία αίθουσα παραστάσεων, όπου ανεβαίνει πάντα το ίδιο και το ίδιο έργο, με τους ίδιους και τους ίδιους ηθοποιούς.
Τελικά το απομυθοποίησα και το Γκάζι μέσα μου. Εκεί που ήταν κάτι το ωραίο, κάτι το συναρπαστικό, που ήθελα να βγω τόσο πολύ, αλλά δεν μπορούσα, έφτασα στο σημείο να μπορώ άνετα να βγω όποτε μου’ ρθει, αλλά πραγματικά να μην θέλω. Τουλάχιστον όχι για λίγο καιρό ακόμα. Δεν το καταδικάζω. Αναγνωρίζω απλώς τον ρόλο του, την λειτουργία του και το πώς μπορεί εμένα να με εξυπηρετήσει. Και απλά προσέχω να μην με φθείρει. Αυτό.
 | didymina στο Πανσέληνος |
 | Balidor στο Πανσέληνος |
 | Θρώγκος στο Πανσέληνος |
 | deodonus στο Πανσέληνος |
 | Efthimia στο Πανσέληνος |
