Νεα, σκεψεις και διαφορα

Από πού και ως που, παρακαλώ; Να είμαστε περήφανοι για τί πράγμα; Και γιατί να εκφράζουμε αυτήν την υπερηφάνεια μας; Και γιατί να την εκφράζουμε με αυτόν τον τρόπο, που δείχνουν όλοι οι διάφοροι οργανισμοί σε «φεστιβάλ υπερηφάνειας» και άλλα τινά;

Αν ορίζουμε την υπερηφάνεια ως το αντίθετο της εξωγενούς ή εσωγενούς καταπίεσης, που υφίσταται ένα άτομο για ένα του γνώρισμα, τότε ναι, συμφωνώ. Δεν πρέπει να καταπιεζόμαστε με τον οποιονδήποτε τρόπο για κάποια ιδιαιτερότητά μας.

Όμως.

Όμως, δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί αρκετοί επιμένουν στο να «θεοποιούν» αυτό το γνώρισμα της ομοφυλοφιλίας, να τον θέτουν ως γνώμονα, να δημιουργούν ολόκληρη κοινωνία και κουλτούρα βάσει αυτού και να το διαλαλούν, να το διατυμπανίζουν και να το βροντοφωνάζουν παντού. Περηφάνια είναι αυτό ή κόμπλεξ;

Βέβαια, από την μία, κατανοώ την παρόρμηση που νοιώθει κανείς, όταν βρεθεί ξαφνικά ανάμεσα σε ομοιοπαθείς συνανθρώπους του – το έχω πάθει και εγώ. Είναι το απαραίτητο εκείνο τίναγμα «στην απέναντι όχθη» (από αυτή της καταπίεσης), που χρειάζεται ούτως ώστε να βρεθεί το μέσον, η χρυσή τομή. Όμως, εδώ μιλάμε για εμμονή και πείσμα.

Να σας εξομολογηθώ κάτι; Φοράω 49 νούμερο παπούτσι. Θα μου πείτε, τί σχέση έχει αυτό. Όχι, έχει. Ξέρετε τί καταπίεση υφίσταμαι εγώ από την κοινωνία και την μόδα, όταν όλα αυτά τα υπέροχα, πολύχρωμα και σε πολλά σχέδια παπούτσια, δεν θα μπορέσω να τα φορέσω ποτέ και πρέπει να αρκεστώ σε αρβύλες και μερικά δυσεύρετα ασπρόμαυρα αθλητικά; Ή όταν πάω από μαγαζί σε μαγαζί και στην ερώτηση «τί θα θέλατε», η απάντησή μου είναι «φέρτε μου ό,τι έχετε σε 49 νούμερο», και από τα δεκάδες σχέδια, εγώ πρέπει να αρκεστώ και να συμβιβαστώ σε 3 ή 4 (και αυτό θεωρείται κωλοφαρδία); Και ο συμβιβασμός δεν σταματάει μόνο στα παπούτσια: παντελόνια (έχω αναλογικά χοντρά μπούτια), μακρυμάνικες μπλούζες (δεν μου φτάνει το μανίκι, όταν εφαρμόζει καλά στο σώμα), καπέλα (δεν έχω βρει κανένα ως τώρα που να μου κάνει), γυαλιά (όλα φαίνονται μικρά πάνω μου), κράνος μηχανής (μόνο ένα εργοστάσιο στην Ιαπωνία έβγαζε XXXL) και πάει λέγοντας…

Ε λοιπόν, βγήκα ποτέ εγώ με ένα τσούρμο ομοίους μου να διαδηλώσω υπέρ της δημιουργίας ειδικών νουμέρων στα ρούχα για ψηλούς από τις εταιρίες; Δεν θα ήμουνα και ολίγον τι γελοίος αν το έκανα αυτό; Απ’ό,τι γνωρίζω, υπάρχουν ανάλογοι οργανισμοί, που κάνουν κινήσεις, αλλά σιωπηλά και πολιτισμένα. Και παρ’όλο που όλη η καταπίεση που υφίστασαι όταν είσαι αρκετά ψηλός (ή κοντός, ανάλογα), δημιουργεί ανάλογα ψυχολογικά σύνδρομα με αυτά της καταπίεσης της σεξουαλικότητας, ποτέ στην ζωή μου δεν έπεσα σε φράσεις όπως «υψομετρική υπερηφάνεια», «βιβλιοπωλείο για ψηλούς» ή «φεστιβάλ ψιλών».

Θα μου πείτε, το ίδιο είναι να είσαι ντερέκι και το ίδιο να είσαι ομοφυλόφιλος; Να σας πώ κάτι, για μένα το ίδιο είναι. Γιατί, όπως συνέχεια αναφέρω και θα συνεχίσω να το λέω πάντα, παιδιά, χαλαρώστε! Είναι απλά ένα ακόμα στοιχείο της ταυτότητάς μας, μία μικρή ψηφίδα στο μωσαϊκό της προσωπικότητάς μας. Ως τέτοιο πρέπει να το αισθανόμαστε και ως τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίζουμε. Και ως τέτοιο θα πρέπει να το παρουσιάζουμε και στους άλλους.

Και όχι να εξεφτιλίζουμε τον εαυτό μας με την πρώτη ευκαιρία, ονοματίζοντας όλη αυτήν την σουργελοποίηση «υπερηφάνεια». Εγώ πραγματικά, ντρέπομαι όταν βλέπω όλα αυτά τα ευτράπελα – λέω «ωραία εικόνα δείχνουμε στους άλλους». Σοβαρά τώρα, όταν κάνεις ένα κίνημα, που σαν σκοπό έχει να δείξει στην «υπόλοιπη κοινωνία» πώς και εμείς είμαστε μια χαρά, οκ, cool και φυσιολογικοί, τι δουλειά έχουνε τα drag queen shows και οι λοιπές καταστάσεις;! Λίγη κοινή λογική βρε παιδιά, λίγη διπλωματία τέλος πάντων.

Κλείνοντας, να πω ότι η υπερηφάνεια έχει και το άλλο της πρόσωπο: αυτό το σιωπηλό. Είναι η αποδοχή του εαυτού μας. Η εσωτερική μας ειρήνη και συμφιλίωση, με το οποιοδήποτε γνώρισμα, που έρχεται σε σύγκρουση με τις εκάστοτε επιταγές τις κοινωνίας, στην οποία εντασσόμαστε.

Υπερηφάνεια είναι για μένα, να περπατάω στον δρόμο με το κεφάλι να κοιτάει ευθεία – ούτε χαμηλά από την καταπίεση, ούτε ψιλά από το ψώνιο. Είναι να ζω μία ζωή θέτοντας με τους δικούς μου όρους, αυτούς που η ψυχή μου ζητά. Είναι όταν ο συμβιβασμός γίνεται με πλήρη κατανόηση και ως επιλογή. Είναι όταν με ρωτήσουν «σα δε ντρέπεσαι;» και εγώ απαντήσω απλά «όχι», χωρίς να το κρατήσω μέσα μου και χωρίς όμως να το φωνάξω.

Υπερηφάνεια για μένα είναι να νιώθω ότι στέκομαι γερά στα πόδια μου. Να νιώθω ότι μέσα μου έχω την προσωπική μου αλήθεια.

Να ατενίζω το μέλλον με σταθερό και σίγουρο βλέμμα, με μάτια που λάμπουνε και χείλη που χαμογελούνε.

Όταν ερχόμαστε στο θέμα των ομοφυλοφιλικών ερωτικών σχέσεων, δύο ρητά έρχονται στο μυαλό μου: το ένα είναι ένα γκράφιτι που συνάντησα στο Γκάζι και στο Ναύπλιο (!) «Το gay lifestyle βρομάει ομοφοβία», το δεύτερο είναι μία λαϊκή ρήση, «Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια».

Έχετε δει ποτέ πώς κοιτάει ένας ομοφυλόφιλος ένα ομοφυλοφιλικό ζευγάρι, όταν αυτό εκφράζει ελεύθερα τον δεσμό του δημόσια; Έχετε ακούσει ποτέ τα σχόλια που πέφτουν μέσα σε μία παρέα ομοφυλοφίλων, όταν δουν ένα ομοφυλοφιλικό ζευγάρι να φιλιέται, είτε δημόσια είτε ακόμα και στο Γκάζι;

Πραγματικά, δεν ξέρω ποιοι είναι πιο καταδικαστικοί για τους ομοφυλόφιλους: «η κοινωνία» ή οι ίδιοι ομοφυλόφιλοι. Φράσεις όπως «σαν δεν ντρέπονται», «να πάνε να φιληθούνε σπίτι τους», «θεέ μου, τι αηδία» και τα τοιαύτα, θα περίμενε κανείς να ακούγονται από στόματα κομπλεξικών γιαγιάδων, από βαρύμαγκες ή τσόλια. Και όμως, ακούγονται από τους ίδιους τους ομοφυλόφιλους.

Η ζήλια και ο φθόνος, είναι τα πρώτα συναισθήματα που γεννιούνται στον (αμφιβόλου υπάρξεως) εγκέφαλο της κάθε αδερφής, όταν ακόμα μάθει ότι δύο ομοφυλόφιλοι έχουν σχέση – που να τους δει και να αγκαλιάζονται. Στο φιλί, η γλώσσα είναι έτοιμη να πετάξει δηλητήριο.

Γιατί; Μα γιατί βλέπουν ότι κάποιος άλλος χαίρετε, αυτά που οι ίδιοι αρνούνται να ζήσουνε, είτε λόγω του κόμπλεξ τους, είτε λόγο της τρομοκρατίας, που υπάρχει έμφυτη στην όποια ομοφυλοφιλική κοινότητα.

Θα σας εξηγήσω τι εννοώ με τα δύο ρητά, που σας ανέφερα παραπάνω:

«Το gay lifestyle βρομάει ομοφοβία»: Το πρώτο μου outing το έκανα μόλις στην δευτέρα γυμνασίου. Όλοι μου οι φίλοι, που συζητάμε και λίγο παραπάνω πέραν της καλημέρας, γνωρίζουν για την ομοφυλοφιλία μου. Οι δικοί μου επίσης. Ποτέ μου δεν αισθάνθηκα την παραμικρή καταπίεση, την παραμικρή περιθωριοποίηση ή κατακραυγή.

Μέχρις που άρχισα και ψαχνόμουνα στο ίντερνετ για τα περί ομοφυλοφιλίας. Και τότε ήρθα αντιμέτωπος με φράσεις όπως: «γκετοποίηση», «κοινωνική περιθωριοποίηση», «απόρριψη», «καταπίεση» και άλλα τέτοια, που οι εκάστοτε ομοφυλοφιλικές κοινότητες βροντοφωνάζουν ότι δέχονται καθημερινά οι ομοφυλόφιλοι και ότι πρέπει να σταματήσουν. Και έτσι, δημιουργούνε μία εκ των έσω πεποίθηση ότι είμαστε καταπιεσμένοι. Και όλες μετά κλαίγονται εν χωρώ, για το πόσο καταπιεσμένοι, περιθωριοποιημένοι και γκετοποιημένοι είμαστε.

Ε λοιπόν, συγγνώμη, μπορεί κάποτε αυτό να ίσχυε, αλλά πλέον ζούμε σε μία εποχή, που μπορείς να παλέψεις για το δικαίωμα σου να είσαι ομοφυλόφιλος ανοιχτά, χωρίς να φοβάσαι «τι θα πει ο κόσμος». Και στην τελική, ας αναλάβει ο καθένας την ευθύνη σε ποιους θα ανοιχτεί.

Ξέρετε, τα πράγματα αποκτάνε την βαρύτητα που εμείς τους προσδίδουμε. Ίσως για αυτό εγώ ποτέ μου δεν είχα πρόβλημα: γιατί πάντα το αντιμετώπιζα ως κάτι χαλαρό, cool, μικρής σημασίας και όχι ως πρόβλημα. Άμα, αγάπη μου, εσύ ο ίδιος το αισθάνεσαι ως μαρτύριο ζωής και σενάριο δραματικής όπερας, είναι λογικό να έχεις ανάλογες αντιδράσεις από τους άλλους: όπως στρώσεις θα κοιμηθείς.

«Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια»: Και βεβαίως, αφού έχουνε πειστεί, ότι με το που πιαστείς με τον άλλον χέρι-χέρι στον δρόμο, σε περιμένει η γκιλοτίνα, και αφού έχουν δημιουργήσει όλα τα ψυχολογικά σύνδρομα, καταπιέζοντας την ερωτική τους ορμή, όταν δουν ένα ζευγάρι να «πράττει τα απαγορευμένα», τους πιάνει τραμπάκουλο. Και τότε, για να μην παραδεχθούν την ήττα τους, την συντριμμένη αυτοπεποίθησή τους και γιατί οι ανόητες πεποιθήσεις της περιθωριοποίησης έχουν ριζώσει για τα καλά μέσα τους, ο μόνος τρόπος για να αμυνθούνε, είναι να μειώσουνε αυτό το «απαγορευμένο φρούτο», είτε κράζοντάς τους αυτοί οι ίδιοι, δημιουργώντας έτσι οι ίδιοι την όποια κοινωνική κατακραυγή, είτε μειώνοντας την ίδια την έννοια της σχέσης, με φράσεις όπως «δεν υπάρχει λόγος να εκφράζεσαι δημόσια», «είναι προκλητικό να φιλιέσαι στον δρόμο, ακόμα και άμα είσαι straight», και άλλα τέτοια κουλά.

Και έτσι, οι ίδιοι οδηγούνται στην καταπίεση της προσωπικής τους ελευθερίας, δημιουργώντας ένα κάρο ψυχολογικά μπερδέματα και προβλήματα. Και μετά απορούμε όλοι με όλους, για το πόσο άθλια είναι τα πράγματα στην Ελλάδα και το πόσο κακιασμένες είναι όλες οι αδερφές, και άλλα τινά.

Ε λοιπόν, εγώ όταν βλέπω ζευγαράκι στο δρόμο (καλά, δύο φορές έχει συμβεί), το μόνο που λέω μέσα μου είναι «μπράβο στα παιδιά». Μπράβο τους, που κατάφεραν να απενοχοποιήσουν αυτοί οι ίδιοι τον εαυτό τους, και που απεγκλωβίστηκαν από την φυλακή της αποξένωσης, που η ίδια η ομοφυλοφιλική κοινότητα κατασκεύασε με τις οπισθοδρομικές πεποιθήσεις της. Μπράβο, γιατί δεν φοβήθηκαν τους εαυτούς τους και επειδή κατάλαβαν ότι αυτήν την ζωή την ζούμε για τον εαυτό μας, και όχι για τους άλλους, για να καθόμαστε και να κρεμόμαστε από το τι θα πούνε οι άλλοι και το τι σχόλια θα προκαλέσουμε.

Αν ζηλεύω; Ναι, λιγουλάκι. Όχι όμως επειδή εγώ το έχω απαγορεύσει στον εαυτό μου, αλλά επειδή δεν έχω συναντήσει ποτέ κανένα άτομο, που να είναι και αυτός ελεύθερος. Και η χαρά μου είναι μεγαλύτερη από την ζήλια μου, που, έχοντας συνειδητοποιήσει την όποια τυχών πηγή της, την έχω συνειδητά αφαιρέσει από τα συναισθήματα μου.

Μόνο άμα εφαρμόσουμε το μότο «είμαστε εδώ και θα μάθετε να ζείτε μαζί μας», που τόσο «περήφανα» συναντάω σε ιστιοσελήδες ομοφυλοφιλικών οργανώσεων, στην καθημερινή μας ζωή, δείχνοντας πρώτα εμείς, με τον τρόπο μας και την στάση μας, ότι ούτε μας ορίζει η ομοφυλοφιλία, ούτε και είναι κάτι άσχημο ή κακό, μόνο τότε επί τέλους θα «απελευθερωθούμε» από την κοινωνία, δηλαδή, από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Για την ακρίβεια, Ενιαίο Πρότυπο Πειραματικό Μουσικό Γυμνάσιο και Λύκειο Παλλήνης. Εκεί φοίτησα και αποφοίτησα το 2005. Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο. Η ατμόσφαιρα (κάτι μεταξύ χάους και μουσικής ονειροπόλησης), η μουσική πανταχού παρούσα, τα διαλείμματα, οι κοπάνες, οι παρέες (όλο το σχολείο μία παρέα), οι καθηγητές, τα παιδιά… όλα όλα όλα. Τα πάντα ήταν υπέροχα.

Οι πιο καλές μέρες της ζωής μου…