Μιλώντας για γενιές, άρχισε σιγά σιγά να δημιουργείται μέσα μου το νοητικό υπόβαθρο και ο συλλογιστικός τόπος του μέλλοντος που καλούμαστε εμείς οι νέοι να αντιμετωπίσουμε. Παρ’ όλο που αποφεύγω να ασχολούμαι με τα της πολιτικής (γιατί έχω απλά απογοητευτεί) και της κοινωνίας (γιατί μαυρίζει η ψυχή μου), θα κάνω την εξαίρεση να καταπιαστώ με αυτά, για ελάχιστη φορά.
Αφήνουμε λοιπόν στην άκρη εφημερίδες, περιοδικά και τηλεόραση (γιατί είναι όλα μέσα στο ψέμα) και ανοίγουμε την πόρτα και βγαίνουμε έξω. Λόγω ηλικίας και συνεπώς μικρού μέσου όρου ηλικίας στους κοινωνικούς μου κύκλους, δεν ξέρω πλήθος ατόμων που να εργάζονται. Η κατάσταση όμως αυτών που ξέρω, πολύ απέχει από την εικόνα που αιωρείται στην ατμόσφαιρα ότι ισχύει: δεν έχω γνωρίσει ούτε ένα άτομο που να ασφαλίζεται κανονικά, που να έχει σταθερή δουλειά και επαγγελματικές προοπτικές. Εξαίρεση η μεγαλύτερη αδερφή μου, που στάθηκε πραγματικά τυχερή και την χαίρομαι.
Βλέπω γύρω μου νέους, 25 – 30 χρονών, να ψάχνουν να βρουν ένα κάτι, μία μικρή δουλειά, κάτι βρε παιδάκι μου να τα βγάζουν κάπως πέρα. Πολλοί από αυτούς μένουν με τους γονείς τους, όχι επειδή έχουν βολευτεί, αλλά επειδή δεν γίνεται αλλιώς: άμα το νοίκι είναι στα 250 – 300 ευρώ, οι λογαριασμοί κάνα εκατοστάρικο, τα φαγητά άλλα τόσα και ο μισθός σου είναι 600 με 700 ευρώ το μήνα, σου περισσεύουνε πόσα; 200 ευρώ; 250; 300; Μα συγγνώμη. Εγώ παίρνω περίπου τόσα τον μήνα χαρτζιλίκι και ξέρω πώς δεν μου φτάνουνε. Και τα ρούχα μου και το οτιδήποτε έξτρα μου τα πληρώνουν οι γονείς μου. Δηλαδή, αύριο εγώ θα κληθώ να ζω εξ ολοκλήρου με τα 200 ή τα 300 που θα μου περισσεύουνε; Χάθηκα.
Χαθήκαμε. Γιατί δεν είμαστε η γενιά των γονέων μας. Και ούτε μπορούμε να φτάσουμε ποτέ στο επίπεδο που έχουνε φτάσει τώρα αυτοί. Όταν οι γονείς μου ήταν στα 26, ήταν ήδη μόνιμα εργαζόμενοι, ήταν ήδη παντρεμένοι, είχαν ήδη δικό τους σπίτι, τρία παιδιά και μία κάποια περιουσία. Οι νέοι σήμερα στα 26 τους είναι συντρίμμια. Και ας έχουνε πτυχία και μεταπτυχιακά. Και ας έχουνε γνώσεις και ταλέντα και όλα τα εφόδια.
Υπάρχει πλέον μία μεγάλη μηχανή, ένας μεγάλος και αχανής μηχανισμός, που ονομάζεται «κοινωνία» και είναι τόσο μα τόσο αφιλόξενος. Είναι μία παλιά σακαράκα που βογκά και σέρνεται και όλοι εμείς προσπαθούμε να βρούμε μία μικρή πορτούλα ή ένα μικρό παραθυράκι, μπας και καταφέρουμε και μπούμε μέσα, σε κάνα υπόγειο, σε καμιά γωνία.
Τι να φταίει άραγε; Να είναι αυτή η διαφορά των γενεών, που ανέλυσα σε προηγούμενό μου post; Να είναι ο δυτικός τόπος ζωής των μεγαλουπόλεων (εκεί που βγάζουν σαφώς καλύτερο μισθό) που απαιτεί τόσα λεφτά που εμείς απλά δεν έχουμε; Να είναι που ξαφνικά σε δύο χρόνια από την έλευση του ευρώ ο καφές από 500 δραχμές πήγε στα 3,50 ευρώ, δηλαδή κάτι παραπάνω από χιλιάρικο;
Για δύο μήνες τώρα, που απέκτησα επί τέλους κοινωνικούς κύκλους, παρέες, φίλους και έχω μία κοινωνική ζωή, ήρθα αντιμέτωπος με ένα όχι και τόσο απρόβλεπτο πρόβλημα: 10 ευρώ βενζίνη την εβδομάδα, 17 ευρώ τα τσιγάρα, 7 ευρώ δύο καφέδες, 16 ευρώ δύο κρασιά, 10 ευρώ ένα σινεμά. Πόσο βγάζουνε; 60 ευρώ. Βάλε και τις κάρτες για το κινητό, την σφολιάτα που θα πάρω γιατί θα είναι μεσημέρι και θα είμαι εκτός σπιτιού και καμιά σοκολατίτσα και σουπαμούπες, θέλω κάνα 70άρι την εβδομάδα, 280 τον μήνα; Συγγνώμη, δεν έχω τόσα λεφτά. Και δύο μήνες τώρα το ίδιο πρόβλημα: οι δύο πρώτες βδομάδες πάνε χαλαρά (και όταν λέω χαλαρά, λέω απλά χαλαρά, χωρίς υπερβολές), η τρίτη βδομάδα με το ζόρι και στην τέταρτη μένω όλη μέρα κλεισμένος σπίτι και ζητάω συμπλήρωμα από τους δικούς μου για να πάρω τσιγάρα. Και με παίρνουν οι φίλοι μου να βγω και ντρέπομαι πραγματικά όταν τους λέω: παιδιά, είμαι άφραγκος.
Και είμαι 20 χρονών. Άμα εξακολουθώ να έχω την ίδια οικονομική δυνατότητα στα 25 μου και στα 30 μου, θα γίνω ή κοινωνικά απομονωμένος ή θα κοιμάμαι στο παγκάκι. Ειδικά άμα σκεφτώ ότι θα πρέπει από αυτά τα περισσευούμενα να αγοράζω και ρούχα, παπούτσια, σούπερ μάρκετ κλπ.
Πραγματικά είμαι πάρα πολύ προβληματισμένος με την κατάσταση. Και μετά έχουμε και το θέμα του ασφαλιστικού. Μα ποιο ασφαλιστικό; Αφού οι πάντες δουλεύουνε ή με μαύρο χρήμα ή ανασφάλιστοι ή ελάχιστα ασφαλισμένοι. Μου μιλάνε για σύνταξη στα 65, ενώ υπάρχουν άτομα που στα 30 τους δεν έχουν καταφέρει να εξασφαλίσουνε τίποτα από μεριάς σύνταξης. Τι ειρωνεία, θεέ μου.
Εύχομαι τουλάχιστον να καταφέρω να μοιάσω στους γονείς μου, που έχουνε τρία παιδιά σπουδαγμένα, και για ένα μόνο για αυτά (ναι, αυτός είμαι εγώ), πληρώνουν κάνα χιλιάρικο και βάλε κάθε μήνα και όμως ζούνε άνετα. Άμα το σκεφτείς με τα σημερινά δεδομένα, αυτό φαντάζει πραγματικά άπιαστο όνειρο για τον οποιονδήποτε νέο.
Για να μην ασχοληθώ με το θέμα ότι ανήκω σε έναν κλάδο κάθε άλλο παρά εύκολο: αυτόν την μουσικής. Που όπως ξέρουμε όλη η τέχνη σήμερα πάει κατά διαόλου. Αλλά εγώ αυτό το ξεπέρασα τρία χρόνια πριν: λέω, αφού με ότι και να ασχοληθώ, πάλι άνεργος θα καταλήξω, γιατί τουλάχιστον να μην κάνω αυτό που γουστάρω;
Λοιπόν, πολύ τράβηξε αυτό το post. Ας βάλω μία τελεία. Όχι τίποτα άλλο, αλλά εκτός του ότι συγχύζομαι, είμαι μικρός ακόμα για να βασανίζω το μυαλό μου και με αυτά τα πράγματα. Ας δω πρώτα τι θα κάνω με τις σπουδές μου και τις ελάχιστες επαγγελματικές ευκαιρίες που μου δίνονται και μετά, όταν φτάσω και εγώ στα 25 και έχω ξεμπερδέψει με αυτά, θα έχω όλον τον χρόνο να ασχοληθώ με τα σκατά της κοινωνίας. Προς το παρών, έχω ακόμα την δύναμη να κυνηγάω το όνειρό μου και να μάχομαι για το δικαίωμά μου να δημιουργώ και να παίζω.
