Έχω πολύ καιρό να γράψω. Και όπως κάθε φορά, όταν συμβαίνει κάτι σημαντικό, λέω ότι το επόμενό μου post θα είναι για αυτό. Και, φυσικά, βαριέμαι να το γράψω και μέχρι την επόμενη φορά που θα ξεκουνηθώ, έχουν ήδη συσσωρευτεί ένα κάρο πράγματα.
Λοιπόν, το βασικότερο όλων είναι η συναυλία μου στην Σόφια της Βουλγαρίας. Όλα πήγαν τόσο τέλεια: και η συναυλία, αλλά κυρίως όλα τα άλλα. Περάσαμε σούπερ, με πολύ κέφι, γλέντια, τραγούδια, πλάκες, συζητήσεις. Δεθήκαμε και ήταν ωραία.
Από τότε προσπαθώ να χαλαρώσω, να κάνω διακοπές. Φεύ! Η πρώτη βδομάδα του Πάσχατος πέρασε με μένα να τρέχω από εδώ και από εκεί, προσπαθώντας να προλάβω τις παρέες και τους φίλους. Καλά πέρασα μεν, αλλά επανήλθε όλο αυτό το σύνδρομο με πονοκεφάλους, υπνηλία, ζαλάδες, τρέμουλα κλπ, που επίμονα ζητούσε την προσοχή μου στο ότι πρέπει να ξεκουραστώ.
Έτσι, μετά το Πάσχα, αποφάσισα και φρέναρα τα πάντα. Σπίτι, δουλειές, περπάτημα. Την Κυριακή το βράδυ βγήκαμε έξω και τα σπάσαμε (εγώ τουλάχιστον, αν και οι υπόλοιποι απ’ ό,τι κατάλαβα, καλά περάσανε). Χθες και σήμερα δεν κάνω τίποτα το ενεργο- και χρονοβόρο.
Πείτε το Άρης στον Καρκίνο, πείτε το κούραση, πίεση, άγχος και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, αλλά τα νεύρα μου έχουν εξαντληθεί πλέον. Εδώ και κάνα μήνα είμαι σε μία φάση, που απλώς δεν μπορώ να ανεχθώ τίποτα. Η οποιαδήποτε πίεση με οδηγεί σε αυτόματο ξέσπασμα, μία φυγή και μία ακατανίκητη επιθυμία για ύπνο. Άμα αυτή η πίεση προέρχεται από φίλους, γονείς και γνωστούς ή άμα πηγάζει από το μυαλό μου και τους ψυχαναγκασμoύς μου, δεν κάνει την διαφορά: πάντα εκρήγνυμαι – με τον τρόπο μου. Το πιο κουραστικό και ψυχοφθόρο όμως, είναι αυτό το πράγμα που με είχε πιάσει και πριν μερικούς μήνες: αυτή η αίσθηση του «δεν είμαι καλά». Τότε είχα ανησυχήσει πολύ. Τώρα ξέρω το μόνο που έχω να κάνω είναι να περιμένω να περάσει.
Τα ψυχολογικά μου πάντως σταθερά στο ραντεβού τους. Αν και η νέοανακαληφθίσα τακτική του «άντε μου και στο διάολο, δεν θα σκάσω» με έχει ξαλαφρώσει αρκετά, παραμένουν τα σταθερά θέματα που με διαλύουν όταν έρχονται στο προσκήνιο (βλέπε και post «Βαριές Σκέψεις»). Βέβαια, είμαι και εγώ λίγο μαζόχα (βλέπε Καρκίνος με Σκορπιό) και εξαναγκάζομαι ή/και γουστάρω να υποφέρω με θέματα, που εκ πρώτης όψεως φαίνονται άλυτα. Τέλος πάντων.
Το καλό με την όλη υπόθεση, είναι ότι μέσα μου και στον καθρέφτη, παρατηρώ ότι έχω αφήσει σιγά – σιγά την φάση του «μεταεφηβικού επαναπροσδιορισμού» και εισέρχομαι στην φάση της νεότητας. Αυτό είναι ένα καλό νέο. Η συνειδητοποίηση αυτή ήρθε την στιγμή που σκεφτόμουνα για το κατά πόσο μπορώ εγώ να διαφοροποιήσω τον εαυτό μου από «όλους αυτούς τους άλλους» που συναντώ «εκεί έξω τα βράδια» και κατά πόσο στέκει λογικά η πεποίθηση ότι «ζω μια ζωή γεμάτη, ενώ αυτοί είναι τόσο άδειοι» και γενικά όλες αυτές οι γενικεύσεις και ο ρατσισμός. Σάμπως και εγώ δεν έχω περάσει κατά καιρούς από «εκείνο το στρατόπεδο»; Και στην τελική, και που ξέρω εγώ πώς ζούνε «αυτοί»; Ναι, ήταν ένα post που ήθελα να κάνω, αλλά δεν μου βγήκε.
Αυτά προς το παρών. Με την μουσική δημιουργία μου και την παράλληλη εξοικείωσή μου με τα μουσικά προγράμματα έχω απογοητευτεί λίγο τελευταία. Ελπίζω να πάρω πάλι τα πάνω μου, αν και οι ρυθμοί έχουν πέσει κατακόρυφα.
Kisses
