Έτσι ονομάζω την περίοδο από το τέλος των διακοπών του Πάσχα, μέχρι την αρχή των καλοκαιρινών διακοπών. Ασχέτως του πόσο διαρκεί αυτή η περίοδος (λόγο μετακίνησης του Πάσχα κυρίως), είναι μία περίοδος που η ασάφεια, η αφηρημάδα και η βαρεμάρα παίρνουν τα πάνω τους. Ακόμα και εάν προσπεράσουμε αυτό που λέω, ότι ουσιαστικά «ό,τι δουλειά γίνει, θα γίνει από τον Οκτώβριο μέχρι τα Χριστούγεννα, μετά υπολειτουργούν όλα», το τελευταίο αυτό κομμάτι της πίττας, είναι τόσο… άσχετο, που δεν σου πάει η καρδιά να κάνεις την οποιαδήποτε δουλειά ή/και υποχρέωση. Είσαι στην φάση «άντε να τελειώνουμε, να αράξουμε σε καμιά παραλία».
Τελείωσαν λοιπόν οι διακοπές του Πάσχατος και για άλλη μια φορά νιώθω τόσο βαρύς και απρόθυμος να κοιτάξω το τετράδιο να δω τις αυριανές μου υποχρεώσεις. Και για άλλη μια φορά, νιώθω ότι σπαταλήθηκαν όλες μου οι διακοπές σε ανούσια πράγματα και ότι δεν ξεκουράστηκα όσο ήθελα και και και…
Αντικειμενικά, κάτι δεν μ’ άρεσε και δεν ευχαριστήθηκα αυτό το δεκαπενθήμερο. Και δεν είμαι αχάριστος, γιατί και με δύο μέρες διακοπών μπορώ να «γεμίσω». Από την άλλη όμως, όλη αυτήν την περίοδο, έχω μία εσωτερική ανησυχία, ένα νεύρο, ένα τρέμουλο, ένα κάτι τέλος πάντων, που δεν με αφήνει να ηρεμίσω. Ας ελπίσουμε να φύγει.
Εξαίρεση αποτελούν το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής, που βγήκα και τα έσπασα, και το αυτό σαββατοκύριακο, που πήγαμε διήμερη εκδρομούλα με παρέα στην Ανάβυσσο, όπου ψήσαμε, είπαμε μαλακίες και τα τοιαύτα. Κάτι τέτοιες καταστάσεις με γεμίζουν χαρά και ενέργεια.
Πάμε λοιπόν. Τα κεφάλια μέσα πάλι για λίγο καιρό, μέχρι την επόμενη ευκαιρία ξεμυτίσματος. Έχω και κάτι περίεργο στον λαιμό, σαν μία αμυγδαλίτιδα ή φαρυγγίτιδα, που δεν λέει να ξεσπάσει και με ανησυχεί λίγο, γιατί σε τρεις βδομάδες έχω συναυλία και δεν με παίρνει να αρρωσταίνω…
