Και ναι λοιπόν, ήρθαν πάλι ψυχολογικά. Ας δούμε όμως λεπτομερώς το ιστορικό του φόνου:
Είναι Παρασκευή βράδυ. Είμαι άρρωστος με αμυγδαλίτιδα και παίρνω αντιβίωση. Αύριο πρωί στις 12 έχω απαίσιο μάθημα στο ωδείο. Κατά τις 9 μπαίνω στο μπάνιο. Βγαίνω και φοράω έτσι καλά ρούχα, έχοντας διάθεση να βγω λίγο, να πιο κάτι απλό (λόγο αντιβίωσης), να δω και να ακούσω λίγη βαβούρα στον κόσμο και να πω καμιά μαλακία.
Έλα μου όμως που ούτε έχω κανονίσει με κανέναν, ούτε είναι κανείς διαθέσιμος, λεφτά δεν έχω, βενζίνη δεν έχω, δεν μπορώ να ξενυχτίσω (γιατί αύριο έχω μάθημα) και είμαι και λίγο κουρασμένος από την αρρώστια.
Αυτό που ακολουθεί, είναι το συχνό σύνδρομο εγκλωβισμού: θέλω να βγω, αλλά δεν μπορώ. Αυτό έχει ως συνέπεια να πέσω ψυχολογικά από την μία, και να προκληθούν αϋπνίες από την άλλη. Γιατί, όσο και εάν περάσει η ώρα και κουραστώ, νυστάξω και πέσω για ύπνο, το ότι εκείνη την στιγμή προτιμούσα να ήμουν έξω, δεν με αφήνει να κοιμηθώ. Και όσο δεν θα μπορώ να κοιμηθώ, τόσο πιο χάλια θα γίνομαι, γιατί θα σκέφτομαι ότι «αφού ούτως ή άλλως ξενυχτάω, γιατί να μην είχα βγει έξω;»
Το δεύτερο στάδιο του συνδρόμου του εγκλωβισμού, είναι να μπω στην φάση της αέναης επιθυμίας για ξεσάλλωμα: «δεν μπορώ πια, και θέλω όποτε θέλω να βγαίνω έξω και να ξενυχτάω και να ξεσαλλώνω, και ουφ πια αυτές οι υποχρεώσεις, και είμαι 20 χρονών παιδί και δεν μπορώ να ξενυχτίσω» και όλα αυτά. Και μετά έρχεται η απλή φωνή της λογικής, προσωποποιημένη στον φίλο μου Δ. που μου λέει να χαλαρώσω, να βγω να ξενυχτίσω και να γράψω και καμιά υποχρέωση στα @@ μου.
Και εκεί έρχεται το τρίτο στάδιο του συνδρόμου: για να μπορέσω να ζήσω την φάση «κάθε μέρα έξω», χρειάζομαι λεφτά. Όχι πάρα πολλά, αλλά 100 ευρώ την εβδομάδα τουλάχιστον, ασχέτως του ήδη υπάρχοντος χαρτζιλικίου. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να βρω δουλειά. Αλλά που χρόνος για δουλειά; Και τι δουλειά; Αφού δεν ξέρω να κάνω τίποτα καλά. Καφετέρια; Και πάλι, δεν ξέρω τα ποτά κλπ για να πάω να δουλέψω βράδυ. Και άμα δουλέψω πρωί, μετά δεν θα μπορώ να ξενυχτίσω, γιατί θα πρέπει να ξυπνάω νωρίς. Και όσες φορές έχω ψάξει να βρω δουλειά, δεν τα έχω καταφέρει ποτέ.
Το τέταρτο και τελευταίο στάδιο του αυτού συνδρόμου, είναι να πέσω στην γνωστή φάση «είμαι ένα τίποτα», όπου απλά σιχαίνομαι τον εαυτό μου για διάφορα πράγματα: που δεν έχει λεφτά, που δεν έχει δουλειά, που δεν ξέρει να κάνει τίποτα για να βρει μια δουλειά, που στην ζωή του μονίμως γκρινιάζει και βαριέται, που σπαταλάει τα χρόνια του ανούσια, που έχει ένα μυαλό τόσο μεγάλο και ασυμμάζευτο που του δημιουργεί όλα αυτά τα ψυχολογικά, που δεν λέει να τα βροντήξει όλα και να σηκωθεί να φύγει να ζήσει το όνειρό του, που ζει μέσα στην ασάφεια και την αβεβαιότητα, που έχει μια σχέση που τον κουράζει, που δεν έχει πολλούς φίλους, που που που που… που θα μπορούσε με τις ώρες να γράφει πράγματα σε αυτήν την πρόταση…
Και έτσι θα πέσω για ύπνο, με τους δύο πόλους, τους δύο πλανήτες, να γυρνάνε γύρω από την ψυχή μου: ο ένας λέει «προνόησε για το μέλλον και άσε τα εφήμερα» (λες και τόσα χρόνια κάνω και τίποτα για το μέλλον, εκτός από το να εγκλωβίζομαι σε αυτό) και ο άλλος «μην εγκλωβίζεις τον εαυτό σου, σήκω και κυνήγησε τα όνειρά σου, όποια και εάν είναι» (κρέμασε όλο το σύμπαν γύρω σου, κατέστρεψε ό,τι έχεις κτίσει μέχρι τώρα και μετά από δέκα χρόνια χτύπα το κεφάλι σου στον τοίχο με τις δυνατότητες που θα έχεις αφήσει πίσω). Και έτσι θα εξακολουθώ να μένω άπραγος, αναποφάσιστος, μπερδεμένος και ακινητοποιημένος.
Τι σου είναι τελικά ένα μπάνιο…
