Όνειρα που περιμένουν να βιωθούν,
Μάτια που περιμένουν να ειδωθούν,
Και άδεια η αγκαλιά παραμένει.
Άλλη μια πανσέληνος, που πήγε χαμένη…

Φρέσκια μινιατούρα για την πανσέληνο. Η τελευταία φράση με κυνηγάει μπορεί και κάνα χρόνο τώρα…

Φοβάμαι
Φοβάμαι την οικειότητα
Φοβάμαι την ανάμνησή της
Την απώλειά της

Όντας σε μία περίεργη ψυχολογική και συναισθηματική κατάσταση, και στην διάρκεια ίσως της πρώτης μου βόλτας με τον Βάκχο (πρώτης, από την άποψη ότι δεν είχα κανέναν προορισμό και σκοπό), ανακάλυψα την λέξη εκείνη που θα μπορούσε να περιγράψει τέλεια την παρούσα μου φάση: Φοβάμαι. Το επόμενο βήμα, ήταν η συγγραφή αυτού του ποιήματος, από τα ελάχιστα μεγάλα που έχω ποτέ γράψει…

Δεν είναι η απώλεια που φοβάμαι
αλλά οι αναμνήσεις
που κρύβονται σε κάθε σκοτάδι
σε κάθε σιωπή
σε κάθε μυρωδιά
[14/5/2008]

Με όλα κι όλα, ξέχασα να σας πω ότι έγραψα αυτήν την μινιατούρα… Η πρώτη μινιατούρα μετά από αρκετό καιρό, από τότε που τις έγραφα συνέχεια (μιλάμε για δύο χρόνια και). Πολύ το χάρηκα όταν ήρθε η έμπνευση – και πιο πολύ, όταν γράφτηκε εκεί που γραφόντουσαν όλες οι μινιατούρες στην αρχή: στο κινητό.

Αγαπητέ μου ψυχολόγε, νιώθω πολύ άσχημα. Βέβαια, να μου πεις, κάποιος πάει στον ψυχολόγο όταν νιώθει κάτι ανησυχητικά διαφορετικό να υποφώσκει μέσα του, αλλά το προσπερνάω.

Ε ναι. Είχαν έρθει κάτι φίλοι μου. Θα μου πείτε, αυτό είναι καλό. Ναι, είχαν έρθει για μία ηχογράφηση. Εξαίσια, θα μου απαντήσετε. Ναι, όμως βλέπετε, εκτός του ότι δεν είχαν γράψει τα λόγια (και έπρεπε να ξοδέψουμε αρκετές ώρες μέχρι να τα βρούμε), εκτός του ότι, τι γλυκιά έκπληξη, εγώ έκανα τις αναγνώσεις (που σιχαίνομαι να ακούω τον εαυτό μου να μιλάει, με αυτό το απαίσιο σίγμα), εκτός του ότι έπρεπε μετά να κάτσω να κάνω επεξεργασία (γιατί το θέλανε σαν ραδιοφωνική εκπομπή) και εκτός του ότι έπρεπε να γράψω και το σήμα της εκπομπής (γιατί κάθε εκπομπή που σέβεται τον εαυτό της έχει σήμα), η όλη υπόθεση, από εκεί που ήτανε μία-δύο ώρες απλής ηχογράφησης, κατέληξε σε έξι ώρες δουλειάς και κούρασης – και χωρίς να βάλω ευρώ στην τσέπη μου. Θα μου πείτε, φίλοι μου είναι, και είναι και μία παράσταση που θα χαρώ να πάω να την δω, και να δω το έργο των φίλων μου και μπλα μπλα μπλα.

Προφανώς, και τα λεφτά δεν έχουν να κάνουν – ναι, γνωρίζω ότι πρόκειται για άλλη μία περίπτωση όπου είσαι σκατά και προσπαθείς να ρίξεις το ανάθεμα σε κάτι ή κάποιον. Γιατί ακόμα και άμα είχα τα λεφτά, αυτό δεν θα αναιρούσε το ότι από τις εννέα και μισή που τελείωσε η όλη ιστορία, μέχρι τώρα, στις μία μετά τα μεσάνυχτα, κάθομαι στο σπίτι μου εγκλωβισμένος, μπροστά από μία οθόνη και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχική μου ισορροπία, βλέποντας αστεία επεισόδια από μία σειρά που κατέβασα πρόσφατα.

Μα καλά, δεν έχεις φίλους, θα με ρωτήσετε. Ναι, έχω, πώς δεν έχω. Βλέπετε, από τις πέντε το απόγευμα, μέχρι και πριν από λίγο, είχανε πάει στο Αλλού fun park και ξεσελώνανε τόσες ώρες. Και γιατί δεν πήγα και εγώ; Μα δεν τα μπορώ τα λούνα παρκ, με φοβίζουνε. Και όσο και να ‘ναι, δεν έχω λεφτά για να ξοδέψω σε κάτι που, πιο πολύ ταραχή θα μου προσφέρει, παρά απόλαυση.

Μα δεν έχω και σχέση, θα με ρωτήσετε. Αφήστε το, σας παρακαλώ, αυτό θέλει ξεχωριστή συνεδρία από μόνο του – για να μην πω ολόκληρη σεζόν από συνεδρίες.

Να ‘μαι λοιπόν, άλλη μια φορά, μέσα στους τέσσερις τοίχους, παλεύοντας με τα δαιμόνιά μου. Ποιος φταίει; Ποιος φταίει;

Πρώτα απ’ όλα, φταίω εγώ, ακόμα και εάν ακούγεται αρκετά σκορπίσιο. Φταίω εγώ, που δεν είχα το σθένος να τους πω ότι δεν διατίθεμαι να κάτσω τόσες ώρες για μία ηχογράφηση. Φταίω εγώ, που δεν είμαι «άντρας» αρκετά, για να πηγαίνω σε εφιαλτικά μηχανήματα βασανιστηρίων, που σε πετάνε από ‘δω και από ‘κει, σου προκαλούν ιλίγγους, σου τρελαίνουνε τον οργανισμό σου από τις πολλή αδρεναλίνη – και κυρίως, δεν είμαι αρκετά τσόλι για να τα γουστάρω όλα αυτά τα φρικαλέα: συγγνώμη, είμαι ευαίσθητος άνθρωπος, που αποζητά την ηρεμία και την λογική. Ίσως και να φταίω, που δεν έχω δεκάδες παρεών, για να έχω εναλλακτικές, και να κάνω αυτό το άσχημο «ανοίγω την λίστα και ξεκινάω», ούτως ώστε να βρεθεί κάποιος και για απόψε.

Αλλά, όχι, φταίνε και οι άλλοι, και εδώ να με συγχωρείτε, αλλά θα το πω, παρ’ όλο που ξέρω ότι το διαβάζουνε το μπλόγκ μου. Φταίνε οι μεν, για το ότι ούτε τα κείμενα είχανε γράψει, ούτε μου είχανε πει ότι εγώ θα τα διάβαζα, ούτε το ότι θέλανε την επεξεργασία και το σήμα και το όλο αυτό concept. Και φταίνε και οι δε, γιατί με πρόδωσαν – βαριά κουβέντα; Ε, να την πω, να βγει από μέσα μου, και μετά ας κάτσω να το λογικοποιήσω.

Θα μου πεις, νέα παιδιά είναι όλοι τους. Η οργάνωση και η φροντίδα, είναι κάτι που ο άνθρωπος αποκτά με την εμπειρία – και είναι η πρώτη τους παράσταση. Θα μου πεις, εγώ ούτε εμπειρία έχω ούτε τίποτα, αλλά και πάλι είμαι πάντα εντάξει. Οι δε άλλοι, γιατί να στερηθούν το ξεσάλωμα για την πάρτι ενός ξενέρωτου; Στην τελική, όλοι ανόητοι σαν και μένα είναι, να τρέχουνε πίσω από τους φίλους τους, επειδή στερήθηκαν στα παιδικά τους χρόνια την φιλία και έχουνε βάλει τις παρέες πάνω απ’ όλα; Όχι βέβαια. Και καλά κάνουνε.

Αφήστε τα, αγαπητέ μου ψυχολόγε, και δεν ξέρω από πού να πιαστώ. Ίσως να είναι αυτό το σύνδρομο «έχω άδικο, αλλά δεν μπορώ να το δεχτώ». Ή ίσως είναι το σύνδρομο «φταίνε οι άλλοι, αλλά δεν θέλω να γίνομαι κακός, γιατί κάτι τέτοιο θα με απελευθέρωνε από την ευθύνη, και αυτό είναι κάτι που κάνουνε μόνο οι μη έχοντες αυτογνωσία». Ή, από την άλλη, μπορεί να είναι το σύνδρομο «δεν φταίει κανείς, απλά έτσι είναι η ζωή». Είναι αυτό το «θέλω να γκρινιάξω, θέλω να τσαντιστώ, θέλω να μισήσω, θέλω να τσακωθώ, αλλά η ευαισθησία μου και η λογική μου δεν με αφήνουνε».

Γιατί στην τελική, ποιους να βρίσω; Τους μεν, που δέχθηκα να τους βοηθήσω στα πρώτα τους βήματα, και να τους πληγώσω (και, με την ψυχρή και συμφεροντολογική λογική, να στερηθώ δυνατοτήτων για μέλλουσα συνεργασία μαζί τους), ή τους δε, που θα φανώ υπέρτατα εγωιστής, εγωκεντρικός και ζηλιάρης, μόνο και μόνο επειδή ήθελα να κλέψω λίγη από την χαρά τους (και, πάλι με την ψυχρή και συμφεροντολογική λογική, να στερηθώ της παρέας τους και άντε πάλι ψάχνε φίλους);

Ψυχολόγε μου, κάντε κάτι. Πάλι αυτά τα αισθήματα οργής, απελπισίας, μίσους, καταστροφής και αγανάκτησης αρχίζουν να με κατακλύζουν. Πάλι αυτό το παλιό «θέλω να τα σπάσω όλα, να τα κάνω όλα λίμπα και να αρχίσω να ρίχνω μπουνίδια στους ανθρώπους». Κάθε φορά η ίδια ιστορία και έχει κουράσει πλέον το νευρικό μου σύστημα. Ζητάω πολλά; Τι περισσότερο μπορώ να ζητήσω από τα πλέον φυσιολογικά, απλά και αυτονόητα που απολαμβάνει ένα άτομο στην ηλικία μου – μία ηλικία που συνεχώς αυξάνει, ενώ η απορία μένει πάντα η ίδια.

Λες για αυτό όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή καταλήγουν σε σκοτεινά electro-club, να σνιφάρουνε κόκες και mdma και να χτυπιούνται από την ένταση; Γιατί εγώ προσωπικά, με όλα αυτά που έχω μαζέψει μια ζωή, μπορώ να το γκρεμίσω το club μόνος μου και χωρίς ουσίες. Να σας πω την αλήθεια, πλάκα πλάκα, καμιά φορά το σκέφτομαι να τα παρατήσω όλα, και να πάω να γίνω σαν κάτι παρακμιακούς ανθρώπους, που σπάνε αυτοκίνητα και βιτρίνες, που χτυπιούνται ανόητα μεταξύ τους – σίγουρα θα με απάλλασσε από τόσα νεύρα.

Τέλος πάντων, αρκετά τράβηξε αυτή η επιστολή, και δεν έχει και νόημα (πέραν του να τα διαβάσω εγώ ο ίδιος). Με όλα αυτά, άραγε θα μπορέσω να κοιμηθώ απόψε; Από την μία, το σώμα μου είναι κουρασμένο, ο εγκέφαλός μου υπολειτουργεί, αλλά οι μυς μου είναι τσίτα (γαμώ το, πάλι αυτοί οι σπασμοί) και η καρδιά μου είναι πληγωμένη – πώς θα μπορέσω να ηρεμίσω και να αφεθώ στ χέρια του Μορφέα; Πάει και τόσος καιρός, να μου πεις, ένας χρόνος και, που έχω να το κάνω αυτό, θα το ‘χω ξεχάσει πλέον. Έτσι, τσιγάρα, ξενύχτια, ανορεξία: τιμώρησε τον εαυτό σου, Θοδωρή, και γύρνα πίσω όλη αυτήν την ενέργεια που θα ‘πρεπε να ξεχύνεται γύρω σου.

Ακόμα ελπίζω, όμως. Τι στο διάολο, ήδη η ζωή μου αρχίζει να στρώνει (αν εξαιρέσεις αρκετά πράγματα) και κάποια στιγμή θα γίνει έτσι όπως την θέλω: με φίλους, με παρέες, με λεφτά για να βγαίνω, με εξέλιξη, με έρωτα, με ηρεμία, με ύπνο. Τι σκατά, τόσα πολλά ζητάω πια;

Με αγάπη και εκτίμηση,
Θοδωρής.

Υπέροχη μουσική, αν και η ταινία είχε όλο αυτό το γκοθέ που δεν μου κάνει απολύτως τίποτα. Το βιντεάκι που ακολουθεί είναι από το μιούζικαλ και το χάρηκα, γιατί στην ταινία η τύπισσα που παίζει είναι παγερά ανέκφραστη και δεν μου άφησε τίποτα, ενώ αυτήν εδώ την απόλαυσα!











Να σημειωθεί εδώ, ότι η ταινία ήταν ένα εραίθησμα που με έκανε να ξανασκεφτώ την πιθανότητα να ασχοληθώ με την σύνθεση μιούζικαλ στο μέλλον… θα δείξει!

Και ναι λοιπόν, ήρθαν πάλι ψυχολογικά. Ας δούμε όμως λεπτομερώς το ιστορικό του φόνου:

Είναι Παρασκευή βράδυ. Είμαι άρρωστος με αμυγδαλίτιδα και παίρνω αντιβίωση. Αύριο πρωί στις 12 έχω απαίσιο μάθημα στο ωδείο. Κατά τις 9 μπαίνω στο μπάνιο. Βγαίνω και φοράω έτσι καλά ρούχα, έχοντας διάθεση να βγω λίγο, να πιο κάτι απλό (λόγο αντιβίωσης), να δω και να ακούσω λίγη βαβούρα στον κόσμο και να πω καμιά μαλακία.

Έλα μου όμως που ούτε έχω κανονίσει με κανέναν, ούτε είναι κανείς διαθέσιμος, λεφτά δεν έχω, βενζίνη δεν έχω, δεν μπορώ να ξενυχτίσω (γιατί αύριο έχω μάθημα) και είμαι και λίγο κουρασμένος από την αρρώστια.

Αυτό που ακολουθεί, είναι το συχνό σύνδρομο εγκλωβισμού: θέλω να βγω, αλλά δεν μπορώ. Αυτό έχει ως συνέπεια να πέσω ψυχολογικά από την μία, και να προκληθούν αϋπνίες από την άλλη. Γιατί, όσο και εάν περάσει η ώρα και κουραστώ, νυστάξω και πέσω για ύπνο, το ότι εκείνη την στιγμή προτιμούσα να ήμουν έξω, δεν με αφήνει να κοιμηθώ. Και όσο δεν θα μπορώ να κοιμηθώ, τόσο πιο χάλια θα γίνομαι, γιατί θα σκέφτομαι ότι «αφού ούτως ή άλλως ξενυχτάω, γιατί να μην είχα βγει έξω;»

Το δεύτερο στάδιο του συνδρόμου του εγκλωβισμού, είναι να μπω στην φάση της αέναης επιθυμίας για ξεσάλλωμα: «δεν μπορώ πια, και θέλω όποτε θέλω να βγαίνω έξω και να ξενυχτάω και να ξεσαλλώνω, και ουφ πια αυτές οι υποχρεώσεις, και είμαι 20 χρονών παιδί και δεν μπορώ να ξενυχτίσω» και όλα αυτά. Και μετά έρχεται η απλή φωνή της λογικής, προσωποποιημένη στον φίλο μου Δ. που μου λέει να χαλαρώσω, να βγω να ξενυχτίσω και να γράψω και καμιά υποχρέωση στα @@ μου.

Και εκεί έρχεται το τρίτο στάδιο του συνδρόμου: για να μπορέσω να ζήσω την φάση «κάθε μέρα έξω», χρειάζομαι λεφτά. Όχι πάρα πολλά, αλλά 100 ευρώ την εβδομάδα τουλάχιστον, ασχέτως του ήδη υπάρχοντος χαρτζιλικίου. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να βρω δουλειά. Αλλά που χρόνος για δουλειά; Και τι δουλειά; Αφού δεν ξέρω να κάνω τίποτα καλά. Καφετέρια; Και πάλι, δεν ξέρω τα ποτά κλπ για να πάω να δουλέψω βράδυ. Και άμα δουλέψω πρωί, μετά δεν θα μπορώ να ξενυχτίσω, γιατί θα πρέπει να ξυπνάω νωρίς. Και όσες φορές έχω ψάξει να βρω δουλειά, δεν τα έχω καταφέρει ποτέ.

Το τέταρτο και τελευταίο στάδιο του αυτού συνδρόμου, είναι να πέσω στην γνωστή φάση «είμαι ένα τίποτα», όπου απλά σιχαίνομαι τον εαυτό μου για διάφορα πράγματα: που δεν έχει λεφτά, που δεν έχει δουλειά, που δεν ξέρει να κάνει τίποτα για να βρει μια δουλειά, που στην ζωή του μονίμως γκρινιάζει και βαριέται, που σπαταλάει τα χρόνια του ανούσια, που έχει ένα μυαλό τόσο μεγάλο και ασυμμάζευτο που του δημιουργεί όλα αυτά τα ψυχολογικά, που δεν λέει να τα βροντήξει όλα και να σηκωθεί να φύγει να ζήσει το όνειρό του, που ζει μέσα στην ασάφεια και την αβεβαιότητα, που έχει μια σχέση που τον κουράζει, που δεν έχει πολλούς φίλους, που που που που… που θα μπορούσε με τις ώρες να γράφει πράγματα σε αυτήν την πρόταση…

Και έτσι θα πέσω για ύπνο, με τους δύο πόλους, τους δύο πλανήτες, να γυρνάνε γύρω από την ψυχή μου: ο ένας λέει «προνόησε για το μέλλον και άσε τα εφήμερα» (λες και τόσα χρόνια κάνω και τίποτα για το μέλλον, εκτός από το να εγκλωβίζομαι σε αυτό) και ο άλλος «μην εγκλωβίζεις τον εαυτό σου, σήκω και κυνήγησε τα όνειρά σου, όποια και εάν είναι» (κρέμασε όλο το σύμπαν γύρω σου, κατέστρεψε ό,τι έχεις κτίσει μέχρι τώρα και μετά από δέκα χρόνια χτύπα το κεφάλι σου στον τοίχο με τις δυνατότητες που θα έχεις αφήσει πίσω). Και έτσι θα εξακολουθώ να μένω άπραγος, αναποφάσιστος, μπερδεμένος και ακινητοποιημένος.

Τι σου είναι τελικά ένα μπάνιο…

Ο τύπος απλά τα σπάει! Τί ωραίο που είναι να διασκεδάζεις με κάτι το οποίο είναι τέχνη, και όχι απλά μαλακίες…

Δεν θα πω ότι ζούμε σε μία δύσκολη εποχή ή σε μία εποχή έντονων αλλαγών, γιατί αυτό είναι κάτι που το λέγανε όλοι οι άνθρωποι ήδη από τους π.Χ. αιώνες και έτσι δεν στέκει. Όμως μπορώ με σιγουριά να υποστηρίξω ότι ζούμε σε μία εποχή όπου δοκιμάζονται τα όρια της εξατομίκευσης και τις διάλυσης της συλλογικής συνείδησης.

Ο 20ος αιώνας, από τα μέσα του και έπειτα, έφερε την διάλυση των κοινωνικών ομάδων και γενικά της αίσθησης του ανήκειν. Αφότου έληξε η περίοδος των πολέμων, η έννοια της εθνικής ταυτότητας έπεσε σε αχρηστία. Τα μετέπειτα κινήματα που ακολούθησαν, για την εξάλειψη του ρατσισμού σε οποιοδήποτε επίπεδο, αχρήστεψε και τα κλειστά γκέτο και διεύρυνε τις αντιλήψεις των ανθρώπων. Η σύγχρονη αγορά εργασίας, με την πίεση για σπουδές και την αστάθεια στην εργασία, και στην ζωή ως επακόλουθο, έφερε σε κρίση και τον θεσμό της οικογένειας. Τέλος, η μίξη των μουσικών ειδών και των κουλτουρών, μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έσπασε και τα φράγματα μεταξύ των πολιτισμικών ομάδων.

Προφανώς και δεν λέω ότι δεν υπάρχουν διακρίσεις σήμερα ή και ρατσισμός. Όμως σίγουρα η κοινωνία έχει ανοίξει πάρα πολύ σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες, όπου ή συμβιβαζόσουνα με το κατεστημένο ή, αν διέφερες, έβγαινες μεν στο περιθώριο, αλλά και πάλι έμπαινες σε άλλες μικρότερες υποκοινωνίες και υποκουλτούρες και με αυτόν τον τρόπο, πάλι άνηκες κάπου. Σήμερα μπορούμε σε έναν αρκετά μεγάλο, συγκριτικά, βαθμό να διαφέρουμε αρκετά από το κατεστημένο (ορίζεται άραγε κάτι τέτοιο στις μέρες μας?) και παρ’ όλ’ αυτά να είμαστε αποδεκτοί και μέτοχοι της κοινωνίας. Και έτσι, το ανήκειν σε μία ομάδα όχι μόνο έχασε την σημασία του, αλλά άρχισε να χρωματίζεται αρνητικά στις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Και παρ’ όλο που αυτό γενικά θα μπορούσε να θεωρηθεί ως κάτι το θετικό, πράγμα που υποστηρίζω και εγώ, εγείρει κάποια προβλήματα, τα οποία ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται να αντιμετωπίσει: Σε μία κοινωνία που αποτελείται από ένα ψηφιδωτό από πολιτισμούς και παραδόσεις, η προσωπικότητα της κάθε μονάδας αποτελείται επίσης από διάφορες ψηφίδες, που συμφωνούν ή όχι μεταξύ τους. Ο άνθρωπος, μην ανήκοντας σε μία ομάδα, δεν έχει κάποιο στερεότυπο να ακολουθήσει, ενσυνείδητα ή μη, αλλά πολλά και διαφορετικά, που καμιά φορά έρχονται και σε σύγκρουση μεταξύ τους.

Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος καλείται να ανακαλύψει και να δημιουργήσει την προσωπική του ταυτότητα, βασιζόμενος στις δικές του προσωπικές επιλογές και όχι σε εξωγενής καταναγκασμούς, συμβιβασμούς ή επιβολές. Αυτό του δίνει σχετικά απεριόριστη ελευθερία, αλλά κάθε ελευθερία φέρει μαζί της και αντίστοιχη ευθύνη.

Από την άλλη μεριά, υπάρχουν τόσα πολλά ερεθίσματα, που ένας άνθρωπος που δεν έχει την δύναμη του χαρακτήρα που χρειάζεται, πολύ εύκολα παρασύρεται σε εφήμερα ρεύματα και τάσεις και σύντομα βρίσκεται ζαλισμένος και κουρασμένος από τις συνεχείς εναλλαγές στις αντιλήψεις και τις συνειδήσεις.

Και εδώ έρχεται το θέμα των σχέσεων των ανθρώπων. Η σχέση εξ ορισμού αφορά τον τρόπο αλληλεπίδρασης δύο ατόμων, τον τρόπο που επικοινωνούν, που συνυπάρχουν και όλα αυτά. Όταν όμως τα δύο μέλη αυτής της σχέσης βρίσκονται σε μία διαδικασία αναζήτησης της προσωπικής ταυτότητας και βρίσκονται σε μία δίνη συνεχών αλλαγών, τότε και η μεταξύ τους σχέση υπόκειται σε μία ίδια διαδικασία αλλαγών και προσαρμογής.

Υπάρχει ένα σοφό ρητό, που λέει ότι για να τα έχεις καλά με έναν άνθρωπο, πρέπει πρώτα να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Και σήμερα είναι μία εποχή, που η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν τα έχει καλά με τον εαυτό του. Και πώς είναι δυνατών δύο «προβληματικά» άτομα να δημιουργήσουνε μία υγιή σχέση;

Και εάν ο εγωισμός είναι το κύριο πρόβλημα των ημερών μας και το κύριο εμπόδιο για την δημιουργία των σχέσεων, να σας υπενθυμίσω, ότι ο εγωισμός δεν είναι παρά μία άμυνα του ανθρώπου, μία λειτουργία συνυφασμένη με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Και είναι λογικό και επόμενο σε μία εποχή που η ασφάλεια της σταθερότητας της ιδιοσυγκρασίας του ανθρώπου απειλείται συνεχώς από την αέναη αλλαγή, αυτός θα στηριχθεί στον εγωισμό του, για να καταφέρει να επιβιώσει. Βέβαια, ακόμα και ο εγωισμός έχει υποστεί άσχημες αλλοιώσεις στις μέρες μας.

Ποια λύση θα μπορούσε να προταθεί; Ως προς την προσωπικότητα και την εύρεση της ταυτότητας, προτείνω την χαλάρωση και την ηρεμία, καθώς και την απαγκίστρωση από την φιλοσοφία ότι η σταθερότητα είναι το καλύτερο: ό,τι μένει σταθερό πεθαίνει, λέει ένα ρητό. Ας βρούμε την σταθερότητα που χρειαζόμαστε στην συνεχή αλλαγή και ας αποβάλλουμε το άγχος συνειδητά. Οι επιλογές μας δεν θα πρέπει να μας ορίζουν, αλλά το αντίθετο.

Ως προς τις σχέσεις, προτείνω την ειλικρίνεια και την επικοινωνία με τον άλλον άνθρωπο. Την συζήτηση, χωρίς πρόθεση κατάκρισης και προσβολής, αλλά με πρόθεση αμοιβαίας βοήθειας. Και ας μην ξεχνάμε ότι, για να ζητήσουμε κάτι από τον άλλον, είτε αυτός είναι φίλος, είτε έρωτας, είτε η ίδια η ζωή, πρέπει πρώτα να έχουμε κατά νου, ότι καλό είναι να γνωρίζουμε πρώτα εμείς μέσα μας τι θέλουμε από τον εαυτό μας και την ζωή μας. Για να μην φτάσουμε στο σημείο εκείνο που «όλα μας φταίνε» και τίποτα δεν μας γεμίζει

Έτσι ονομάζω την περίοδο από το τέλος των διακοπών του Πάσχα, μέχρι την αρχή των καλοκαιρινών διακοπών. Ασχέτως του πόσο διαρκεί αυτή η περίοδος (λόγο μετακίνησης του Πάσχα κυρίως), είναι μία περίοδος που η ασάφεια, η αφηρημάδα και η βαρεμάρα παίρνουν τα πάνω τους. Ακόμα και εάν προσπεράσουμε αυτό που λέω, ότι ουσιαστικά «ό,τι δουλειά γίνει, θα γίνει από τον Οκτώβριο μέχρι τα Χριστούγεννα, μετά υπολειτουργούν όλα», το τελευταίο αυτό κομμάτι της πίττας, είναι τόσο… άσχετο, που δεν σου πάει η καρδιά να κάνεις την οποιαδήποτε δουλειά ή/και υποχρέωση. Είσαι στην φάση «άντε να τελειώνουμε, να αράξουμε σε καμιά παραλία».

Τελείωσαν λοιπόν οι διακοπές του Πάσχατος και για άλλη μια φορά νιώθω τόσο βαρύς και απρόθυμος να κοιτάξω το τετράδιο να δω τις αυριανές μου υποχρεώσεις. Και για άλλη μια φορά, νιώθω ότι σπαταλήθηκαν όλες μου οι διακοπές σε ανούσια πράγματα και ότι δεν ξεκουράστηκα όσο ήθελα και και και…

Αντικειμενικά, κάτι δεν μ’ άρεσε και δεν ευχαριστήθηκα αυτό το δεκαπενθήμερο. Και δεν είμαι αχάριστος, γιατί και με δύο μέρες διακοπών μπορώ να «γεμίσω». Από την άλλη όμως, όλη αυτήν την περίοδο, έχω μία εσωτερική ανησυχία, ένα νεύρο, ένα τρέμουλο, ένα κάτι τέλος πάντων, που δεν με αφήνει να ηρεμίσω. Ας ελπίσουμε να φύγει.

Εξαίρεση αποτελούν το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής, που βγήκα και τα έσπασα, και το αυτό σαββατοκύριακο, που πήγαμε διήμερη εκδρομούλα με παρέα στην Ανάβυσσο, όπου ψήσαμε, είπαμε μαλακίες και τα τοιαύτα. Κάτι τέτοιες καταστάσεις με γεμίζουν χαρά και ενέργεια.

Πάμε λοιπόν. Τα κεφάλια μέσα πάλι για λίγο καιρό, μέχρι την επόμενη ευκαιρία ξεμυτίσματος. Έχω και κάτι περίεργο στον λαιμό, σαν μία αμυγδαλίτιδα ή φαρυγγίτιδα, που δεν λέει να ξεσπάσει και με ανησυχεί λίγο, γιατί σε τρεις βδομάδες έχω συναυλία και δεν με παίρνει να αρρωσταίνω…

Έχω πολύ καιρό να γράψω. Και όπως κάθε φορά, όταν συμβαίνει κάτι σημαντικό, λέω ότι το επόμενό μου post θα είναι για αυτό. Και, φυσικά, βαριέμαι να το γράψω και μέχρι την επόμενη φορά που θα ξεκουνηθώ, έχουν ήδη συσσωρευτεί ένα κάρο πράγματα.

Λοιπόν, το βασικότερο όλων είναι η συναυλία μου στην Σόφια της Βουλγαρίας. Όλα πήγαν τόσο τέλεια: και η συναυλία, αλλά κυρίως όλα τα άλλα. Περάσαμε σούπερ, με πολύ κέφι, γλέντια, τραγούδια, πλάκες, συζητήσεις. Δεθήκαμε και ήταν ωραία.

Από τότε προσπαθώ να χαλαρώσω, να κάνω διακοπές. Φεύ! Η πρώτη βδομάδα του Πάσχατος πέρασε με μένα να τρέχω από εδώ και από εκεί, προσπαθώντας να προλάβω τις παρέες και τους φίλους. Καλά πέρασα μεν, αλλά επανήλθε όλο αυτό το σύνδρομο με πονοκεφάλους, υπνηλία, ζαλάδες, τρέμουλα κλπ, που επίμονα ζητούσε την προσοχή μου στο ότι πρέπει να ξεκουραστώ.

Έτσι, μετά το Πάσχα, αποφάσισα και φρέναρα τα πάντα. Σπίτι, δουλειές, περπάτημα. Την Κυριακή το βράδυ βγήκαμε έξω και τα σπάσαμε (εγώ τουλάχιστον, αν και οι υπόλοιποι απ’ ό,τι κατάλαβα, καλά περάσανε). Χθες και σήμερα δεν κάνω τίποτα το ενεργο- και χρονοβόρο.

Πείτε το Άρης στον Καρκίνο, πείτε το κούραση, πίεση, άγχος και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, αλλά τα νεύρα μου έχουν εξαντληθεί πλέον. Εδώ και κάνα μήνα είμαι σε μία φάση, που απλώς δεν μπορώ να ανεχθώ τίποτα. Η οποιαδήποτε πίεση με οδηγεί σε αυτόματο ξέσπασμα, μία φυγή και μία ακατανίκητη επιθυμία για ύπνο. Άμα αυτή η πίεση προέρχεται από φίλους, γονείς και γνωστούς ή άμα πηγάζει από το μυαλό μου και τους ψυχαναγκασμoύς μου, δεν κάνει την διαφορά: πάντα εκρήγνυμαι – με τον τρόπο μου. Το πιο κουραστικό και ψυχοφθόρο όμως, είναι αυτό το πράγμα που με είχε πιάσει και πριν μερικούς μήνες: αυτή η αίσθηση του «δεν είμαι καλά». Τότε είχα ανησυχήσει πολύ. Τώρα ξέρω το μόνο που έχω να κάνω είναι να περιμένω να περάσει.

Τα ψυχολογικά μου πάντως σταθερά στο ραντεβού τους. Αν και η νέοανακαληφθίσα τακτική του «άντε μου και στο διάολο, δεν θα σκάσω» με έχει ξαλαφρώσει αρκετά, παραμένουν τα σταθερά θέματα που με διαλύουν όταν έρχονται στο προσκήνιο (βλέπε και post «Βαριές Σκέψεις»). Βέβαια, είμαι και εγώ λίγο μαζόχα (βλέπε Καρκίνος με Σκορπιό) και εξαναγκάζομαι ή/και γουστάρω να υποφέρω με θέματα, που εκ πρώτης όψεως φαίνονται άλυτα. Τέλος πάντων.

Το καλό με την όλη υπόθεση, είναι ότι μέσα μου και στον καθρέφτη, παρατηρώ ότι έχω αφήσει σιγά – σιγά την φάση του «μεταεφηβικού επαναπροσδιορισμού» και εισέρχομαι στην φάση της νεότητας. Αυτό είναι ένα καλό νέο. Η συνειδητοποίηση αυτή ήρθε την στιγμή που σκεφτόμουνα για το κατά πόσο μπορώ εγώ να διαφοροποιήσω τον εαυτό μου από «όλους αυτούς τους άλλους» που συναντώ «εκεί έξω τα βράδια» και κατά πόσο στέκει λογικά η πεποίθηση ότι «ζω μια ζωή γεμάτη, ενώ αυτοί είναι τόσο άδειοι» και γενικά όλες αυτές οι γενικεύσεις και ο ρατσισμός. Σάμπως και εγώ δεν έχω περάσει κατά καιρούς από «εκείνο το στρατόπεδο»; Και στην τελική, και που ξέρω εγώ πώς ζούνε «αυτοί»; Ναι, ήταν ένα post που ήθελα να κάνω, αλλά δεν μου βγήκε.

Αυτά προς το παρών. Με την μουσική δημιουργία μου και την παράλληλη εξοικείωσή μου με τα μουσικά προγράμματα έχω απογοητευτεί λίγο τελευταία. Ελπίζω να πάρω πάλι τα πάνω μου, αν και οι ρυθμοί έχουν πέσει κατακόρυφα.

Kisses