Νεα, σκεψεις και διαφορα

Και ναι λοιπόν, ήρθαν πάλι ψυχολογικά. Ας δούμε όμως λεπτομερώς το ιστορικό του φόνου:

Είναι Παρασκευή βράδυ. Είμαι άρρωστος με αμυγδαλίτιδα και παίρνω αντιβίωση. Αύριο πρωί στις 12 έχω απαίσιο μάθημα στο ωδείο. Κατά τις 9 μπαίνω στο μπάνιο. Βγαίνω και φοράω έτσι καλά ρούχα, έχοντας διάθεση να βγω λίγο, να πιο κάτι απλό (λόγο αντιβίωσης), να δω και να ακούσω λίγη βαβούρα στον κόσμο και να πω καμιά μαλακία.

Έλα μου όμως που ούτε έχω κανονίσει με κανέναν, ούτε είναι κανείς διαθέσιμος, λεφτά δεν έχω, βενζίνη δεν έχω, δεν μπορώ να ξενυχτίσω (γιατί αύριο έχω μάθημα) και είμαι και λίγο κουρασμένος από την αρρώστια.

Αυτό που ακολουθεί, είναι το συχνό σύνδρομο εγκλωβισμού: θέλω να βγω, αλλά δεν μπορώ. Αυτό έχει ως συνέπεια να πέσω ψυχολογικά από την μία, και να προκληθούν αϋπνίες από την άλλη. Γιατί, όσο και εάν περάσει η ώρα και κουραστώ, νυστάξω και πέσω για ύπνο, το ότι εκείνη την στιγμή προτιμούσα να ήμουν έξω, δεν με αφήνει να κοιμηθώ. Και όσο δεν θα μπορώ να κοιμηθώ, τόσο πιο χάλια θα γίνομαι, γιατί θα σκέφτομαι ότι «αφού ούτως ή άλλως ξενυχτάω, γιατί να μην είχα βγει έξω;»

Το δεύτερο στάδιο του συνδρόμου του εγκλωβισμού, είναι να μπω στην φάση της αέναης επιθυμίας για ξεσάλλωμα: «δεν μπορώ πια, και θέλω όποτε θέλω να βγαίνω έξω και να ξενυχτάω και να ξεσαλλώνω, και ουφ πια αυτές οι υποχρεώσεις, και είμαι 20 χρονών παιδί και δεν μπορώ να ξενυχτίσω» και όλα αυτά. Και μετά έρχεται η απλή φωνή της λογικής, προσωποποιημένη στον φίλο μου Δ. που μου λέει να χαλαρώσω, να βγω να ξενυχτίσω και να γράψω και καμιά υποχρέωση στα @@ μου.

Και εκεί έρχεται το τρίτο στάδιο του συνδρόμου: για να μπορέσω να ζήσω την φάση «κάθε μέρα έξω», χρειάζομαι λεφτά. Όχι πάρα πολλά, αλλά 100 ευρώ την εβδομάδα τουλάχιστον, ασχέτως του ήδη υπάρχοντος χαρτζιλικίου. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να βρω δουλειά. Αλλά που χρόνος για δουλειά; Και τι δουλειά; Αφού δεν ξέρω να κάνω τίποτα καλά. Καφετέρια; Και πάλι, δεν ξέρω τα ποτά κλπ για να πάω να δουλέψω βράδυ. Και άμα δουλέψω πρωί, μετά δεν θα μπορώ να ξενυχτίσω, γιατί θα πρέπει να ξυπνάω νωρίς. Και όσες φορές έχω ψάξει να βρω δουλειά, δεν τα έχω καταφέρει ποτέ.

Το τέταρτο και τελευταίο στάδιο του αυτού συνδρόμου, είναι να πέσω στην γνωστή φάση «είμαι ένα τίποτα», όπου απλά σιχαίνομαι τον εαυτό μου για διάφορα πράγματα: που δεν έχει λεφτά, που δεν έχει δουλειά, που δεν ξέρει να κάνει τίποτα για να βρει μια δουλειά, που στην ζωή του μονίμως γκρινιάζει και βαριέται, που σπαταλάει τα χρόνια του ανούσια, που έχει ένα μυαλό τόσο μεγάλο και ασυμμάζευτο που του δημιουργεί όλα αυτά τα ψυχολογικά, που δεν λέει να τα βροντήξει όλα και να σηκωθεί να φύγει να ζήσει το όνειρό του, που ζει μέσα στην ασάφεια και την αβεβαιότητα, που έχει μια σχέση που τον κουράζει, που δεν έχει πολλούς φίλους, που που που που… που θα μπορούσε με τις ώρες να γράφει πράγματα σε αυτήν την πρόταση…

Και έτσι θα πέσω για ύπνο, με τους δύο πόλους, τους δύο πλανήτες, να γυρνάνε γύρω από την ψυχή μου: ο ένας λέει «προνόησε για το μέλλον και άσε τα εφήμερα» (λες και τόσα χρόνια κάνω και τίποτα για το μέλλον, εκτός από το να εγκλωβίζομαι σε αυτό) και ο άλλος «μην εγκλωβίζεις τον εαυτό σου, σήκω και κυνήγησε τα όνειρά σου, όποια και εάν είναι» (κρέμασε όλο το σύμπαν γύρω σου, κατέστρεψε ό,τι έχεις κτίσει μέχρι τώρα και μετά από δέκα χρόνια χτύπα το κεφάλι σου στον τοίχο με τις δυνατότητες που θα έχεις αφήσει πίσω). Και έτσι θα εξακολουθώ να μένω άπραγος, αναποφάσιστος, μπερδεμένος και ακινητοποιημένος.

Τι σου είναι τελικά ένα μπάνιο…

Έτσι ονομάζω την περίοδο από το τέλος των διακοπών του Πάσχα, μέχρι την αρχή των καλοκαιρινών διακοπών. Ασχέτως του πόσο διαρκεί αυτή η περίοδος (λόγο μετακίνησης του Πάσχα κυρίως), είναι μία περίοδος που η ασάφεια, η αφηρημάδα και η βαρεμάρα παίρνουν τα πάνω τους. Ακόμα και εάν προσπεράσουμε αυτό που λέω, ότι ουσιαστικά «ό,τι δουλειά γίνει, θα γίνει από τον Οκτώβριο μέχρι τα Χριστούγεννα, μετά υπολειτουργούν όλα», το τελευταίο αυτό κομμάτι της πίττας, είναι τόσο… άσχετο, που δεν σου πάει η καρδιά να κάνεις την οποιαδήποτε δουλειά ή/και υποχρέωση. Είσαι στην φάση «άντε να τελειώνουμε, να αράξουμε σε καμιά παραλία».

Τελείωσαν λοιπόν οι διακοπές του Πάσχατος και για άλλη μια φορά νιώθω τόσο βαρύς και απρόθυμος να κοιτάξω το τετράδιο να δω τις αυριανές μου υποχρεώσεις. Και για άλλη μια φορά, νιώθω ότι σπαταλήθηκαν όλες μου οι διακοπές σε ανούσια πράγματα και ότι δεν ξεκουράστηκα όσο ήθελα και και και…

Αντικειμενικά, κάτι δεν μ’ άρεσε και δεν ευχαριστήθηκα αυτό το δεκαπενθήμερο. Και δεν είμαι αχάριστος, γιατί και με δύο μέρες διακοπών μπορώ να «γεμίσω». Από την άλλη όμως, όλη αυτήν την περίοδο, έχω μία εσωτερική ανησυχία, ένα νεύρο, ένα τρέμουλο, ένα κάτι τέλος πάντων, που δεν με αφήνει να ηρεμίσω. Ας ελπίσουμε να φύγει.

Εξαίρεση αποτελούν το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής, που βγήκα και τα έσπασα, και το αυτό σαββατοκύριακο, που πήγαμε διήμερη εκδρομούλα με παρέα στην Ανάβυσσο, όπου ψήσαμε, είπαμε μαλακίες και τα τοιαύτα. Κάτι τέτοιες καταστάσεις με γεμίζουν χαρά και ενέργεια.

Πάμε λοιπόν. Τα κεφάλια μέσα πάλι για λίγο καιρό, μέχρι την επόμενη ευκαιρία ξεμυτίσματος. Έχω και κάτι περίεργο στον λαιμό, σαν μία αμυγδαλίτιδα ή φαρυγγίτιδα, που δεν λέει να ξεσπάσει και με ανησυχεί λίγο, γιατί σε τρεις βδομάδες έχω συναυλία και δεν με παίρνει να αρρωσταίνω…

Έχω πολύ καιρό να γράψω. Και όπως κάθε φορά, όταν συμβαίνει κάτι σημαντικό, λέω ότι το επόμενό μου post θα είναι για αυτό. Και, φυσικά, βαριέμαι να το γράψω και μέχρι την επόμενη φορά που θα ξεκουνηθώ, έχουν ήδη συσσωρευτεί ένα κάρο πράγματα.

Λοιπόν, το βασικότερο όλων είναι η συναυλία μου στην Σόφια της Βουλγαρίας. Όλα πήγαν τόσο τέλεια: και η συναυλία, αλλά κυρίως όλα τα άλλα. Περάσαμε σούπερ, με πολύ κέφι, γλέντια, τραγούδια, πλάκες, συζητήσεις. Δεθήκαμε και ήταν ωραία.

Από τότε προσπαθώ να χαλαρώσω, να κάνω διακοπές. Φεύ! Η πρώτη βδομάδα του Πάσχατος πέρασε με μένα να τρέχω από εδώ και από εκεί, προσπαθώντας να προλάβω τις παρέες και τους φίλους. Καλά πέρασα μεν, αλλά επανήλθε όλο αυτό το σύνδρομο με πονοκεφάλους, υπνηλία, ζαλάδες, τρέμουλα κλπ, που επίμονα ζητούσε την προσοχή μου στο ότι πρέπει να ξεκουραστώ.

Έτσι, μετά το Πάσχα, αποφάσισα και φρέναρα τα πάντα. Σπίτι, δουλειές, περπάτημα. Την Κυριακή το βράδυ βγήκαμε έξω και τα σπάσαμε (εγώ τουλάχιστον, αν και οι υπόλοιποι απ’ ό,τι κατάλαβα, καλά περάσανε). Χθες και σήμερα δεν κάνω τίποτα το ενεργο- και χρονοβόρο.

Πείτε το Άρης στον Καρκίνο, πείτε το κούραση, πίεση, άγχος και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, αλλά τα νεύρα μου έχουν εξαντληθεί πλέον. Εδώ και κάνα μήνα είμαι σε μία φάση, που απλώς δεν μπορώ να ανεχθώ τίποτα. Η οποιαδήποτε πίεση με οδηγεί σε αυτόματο ξέσπασμα, μία φυγή και μία ακατανίκητη επιθυμία για ύπνο. Άμα αυτή η πίεση προέρχεται από φίλους, γονείς και γνωστούς ή άμα πηγάζει από το μυαλό μου και τους ψυχαναγκασμoύς μου, δεν κάνει την διαφορά: πάντα εκρήγνυμαι – με τον τρόπο μου. Το πιο κουραστικό και ψυχοφθόρο όμως, είναι αυτό το πράγμα που με είχε πιάσει και πριν μερικούς μήνες: αυτή η αίσθηση του «δεν είμαι καλά». Τότε είχα ανησυχήσει πολύ. Τώρα ξέρω το μόνο που έχω να κάνω είναι να περιμένω να περάσει.

Τα ψυχολογικά μου πάντως σταθερά στο ραντεβού τους. Αν και η νέοανακαληφθίσα τακτική του «άντε μου και στο διάολο, δεν θα σκάσω» με έχει ξαλαφρώσει αρκετά, παραμένουν τα σταθερά θέματα που με διαλύουν όταν έρχονται στο προσκήνιο (βλέπε και post «Βαριές Σκέψεις»). Βέβαια, είμαι και εγώ λίγο μαζόχα (βλέπε Καρκίνος με Σκορπιό) και εξαναγκάζομαι ή/και γουστάρω να υποφέρω με θέματα, που εκ πρώτης όψεως φαίνονται άλυτα. Τέλος πάντων.

Το καλό με την όλη υπόθεση, είναι ότι μέσα μου και στον καθρέφτη, παρατηρώ ότι έχω αφήσει σιγά – σιγά την φάση του «μεταεφηβικού επαναπροσδιορισμού» και εισέρχομαι στην φάση της νεότητας. Αυτό είναι ένα καλό νέο. Η συνειδητοποίηση αυτή ήρθε την στιγμή που σκεφτόμουνα για το κατά πόσο μπορώ εγώ να διαφοροποιήσω τον εαυτό μου από «όλους αυτούς τους άλλους» που συναντώ «εκεί έξω τα βράδια» και κατά πόσο στέκει λογικά η πεποίθηση ότι «ζω μια ζωή γεμάτη, ενώ αυτοί είναι τόσο άδειοι» και γενικά όλες αυτές οι γενικεύσεις και ο ρατσισμός. Σάμπως και εγώ δεν έχω περάσει κατά καιρούς από «εκείνο το στρατόπεδο»; Και στην τελική, και που ξέρω εγώ πώς ζούνε «αυτοί»; Ναι, ήταν ένα post που ήθελα να κάνω, αλλά δεν μου βγήκε.

Αυτά προς το παρών. Με την μουσική δημιουργία μου και την παράλληλη εξοικείωσή μου με τα μουσικά προγράμματα έχω απογοητευτεί λίγο τελευταία. Ελπίζω να πάρω πάλι τα πάνω μου, αν και οι ρυθμοί έχουν πέσει κατακόρυφα.

Kisses